Το «φαινόμενο» των Χριστουγέννων

Το «φαινόμενο» των Χριστουγέννων

Φώτα. Πολλά φώτα. Στολίδια και έντονα χρώματα. Γλυκά και όμορφες μυρωδιές. Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Η πιο λαμπερή και «χαρούμενη» στιγμή του χρόνου. Ή μήπως όχι;

Σχήμα οξύμωρο. Όμως πολλοί άνθρωποι μέσα σε αυτό τον καταιγισμό χαράς και φαινομενικής, κάποιες φορές, ευτυχίας αισθάνονται διαφορετικά από το αναμενόμενο. Έντονο άγχος, βαθιά κατάθλιψη, αισθήματα δυστυχίας και ενοχής. Τι μας δυσκολεύει να εναρμονιστούμε στην γιορτινή αυτή διάθεση;

Απώλεια

Άνθρωποι που κάτι έχασαν, κάποιος έφυγε, κάποιος είναι μακριά. Τα Χριστούγεννα και γενικά οι γιορτές υπενθυμίζουν συνήθως την απουσία και την απώλεια ανθρώπων, καθώς και τις όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που πια δεν είναι δίπλα μας.

Μοναξιά

Χωρίς φίλους, χωρίς οικογένεια, χωρίς σύντροφο. Μια γιορτή που επιβάλλει την παρέα και την συνάθροιση, κατεξοχήν οικογενειακή, πως επιδρά στην μοναξιά; Η μοναξιά «ξεμπροστιάζεται» τις μέρες αυτές και ενώ προϋπάρχει και σε μη εορταστικές περιόδους, τώρα είναι σαν να μεγαλώνει και να παίρνει τεράστιες διαστάσεις μέσα στα φώτα και τα χρώματα. Η συναισθηματική ανάγκη για συντροφικότητα και ψυχική επαφή ματαιώνεται και αυτό εντείνει την απογοήτευση και την θλίψη.

Οικογενειακά τραπέζια

Η θλίψη από την αντίθετη πλευρά της. Καταναλωτισμός, δώρα, υπερφαγία, παρουσιάζονται για να ξεγελάσουν τα ενδοοικογενειακά προβλήματα, τις προστριβές μεταξύ συντρόφων, τους καβγάδες και τις διαφορές μεταξύ παιδιών και γονέων. Ανεπιθύμητες και παρόλα αυτά αναγκαστικές συναντήσεις με συγγενείς. Όλοι γνωρίζουμε αυτά τα τραπέζια από τα οποία κάποιες φορές ευχηθήκαμε να απουσιάζουμε. Όλα κυλούν φαινομενικά ήρεμα, μοιάζει να μην συμβαίνει τίποτα, όμως πίσω από από αυτό υποβόσκουν δύσκολα συναισθήματα. Δεν είναι λίγες οι φορές που το εορταστικό κλίμα καταλήγει πολεμικό, με εντάσεις, φωνές και καβγάδες που βρίσκουν την ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια. Και το κάνουν με μεγάλη επιτυχία, καθώς όσο κρύβουμε τους σκελετούς στο ντουλάπι μας στην πρώτη δυνατή ευκαιρία, όπως αυτή δίνεται σε μία συνάντηση σε οικογενειακό το τραπέζι, το «ντουλάπι»θα ανοίξει με ορμή προς κάθε κατεύθυνση.

Χρόνος

Η πάροδος του χρόνου, όπως συμβαίνει στα γενέθλια και άλλες επετείους, κυρίως την Πρωτοχρονιά, η αλλαγή του χρόνου συνήθως ξυπνάει διάφορες σκέψεις. Άλλος ένας χρόνος που περνά, ο απολογισμός για όσα έγιναν και κυρίως για όσα δεν έγιναν ποτέ, όσα ματαιώθηκαν, μπορούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά στην χαρά του ερχομού του νέου έτους. Γενικά το πέρασμα του χρόνου μας φέρνει πάντα πιο κοντά στην θνητότητα μας με αποτέλεσμα η όποια αναφορά σε αυτόν να λειτουργεί προκαλώντας θλίψη σε ένα άτομο με ιδιαίτερα ζητήματα.

Οικονομική Κρίση

Κάθε είδους γιορτή απαιτεί δαπάνες, έξοδα και δώρα. Βιώνοντας στην υπάρχουσα κατάσταση της κοινωνίας σήμερα, πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν και στην εκπλήρωση των βασικών τους αναγκών, πόσο μάλλον στις εορταστικές περιόδους. Αυτό καταλήγει αναπόφευκτα να τους οδηγεί στην απογοήτευση για την μη εκπλήρωση όσων θα ήθελαν να προσφέρουν στον εαυτό τους και στους γύρω τους. Πολυδάπανες οι ανάγκες λοιπόν, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Συνολικά οι μέρες των εορτών μας φέρνουν αντιμέτωπους με ό,τι στην καθημερινή μας ρουτίνα προσπαθούμε να προσπεράσουμε. Η ανάγκη για να νιώσουμε χαρούμενοι αναδύει τελικά το πόσο δεν είμαστε χαρούμενοι.
Αυτό που έχει σημασία είναι να δώσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να βιώσει τα όποια συναισθήματα του, είτε θετικά είτε αρνητικά. Αν για παράδειγμα υπάρχει κάτι το οποίο μας βασανίζει, μια απώλεια για παράδειγμα ή κάτι που την συγκεκριμενη χρονική στιγμή μας ταλαιπωρεί, είναι θεμιτό να μπορέσουμε να εκφράσουμε την θλίψη μας ή το όποιο άλλο συναίσθημα μας για αυτό, άσχετα αν δεν εναρμονίζεται με το τριγύρω γιορτινό κλίμα. Οφείλουμε να απενοχοποιήσουμε τα οποία συναισθήματα μας, χωρίς το φόβο του πως θα γίνουμε αρεστοί και θα ταυτιστούμε με τους υπόλοιπους. Σαφώς μπορούμε να καταβάλλουμε μια προσπάθεια για να περάσουμε καλύτερα όσον αφορά τα δικά μας θέλω και τις δικές μας επιθυμίες, χωρίς την εξωγενή καταπίεση. Κάποιες φορές χρειαζόμαστε χρόνογια να μπορέσουμε να ανακτήσουμε την χαμένη αισιοδοξία μας στα πράγματα. Αν έτσι αισθάνεστε, αυτά Χριστούγεννα μην φορέσετε προσποιητή ευτυχία, σβήστε τα φώτα, αγκαλιάστε το σκοτάδι σας και ανοίξτε την ψυχή σας!

• Εγώ θα ήθελα ένα Δεκέμβρη με φώτα σβηστά και ανθρώπους αναμμένους | Charles Bukowski •

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Δέσμευση! Είναι η απάντηση σε όλα;

Δέσμευση! Είναι η απάντηση σε όλα;

image-2

Δέσμευση, σχέση, συντροφική ζωή, γάμος: θέλουμε το «μαζί». Έχουμε προσδοκίες και απαιτήσεις. Απαιτήσεις ρεαλιστικές, αλλά και μη ρεαλιστικές σε πολλές περιπτώσεις. Ευελπιστούμε πως μέσα στην σχέση με τον/την σύντροφο μας θα καλυφθούν κενά και ελλείψεις του χαρακτήρα μας, της σχέσης με την οικογένεια μας και τους γύρω μας. Θα καλύψουμε την μοναξιά, την δυστυχία και την κενότητα μας. «..Και μάνα και αδερφή μου και αγάπη εσύ..» το λέει και το γνωστό λαϊκό άσμα άλλωστε!

Είναι σύνηθης η πεποίθηση πως ο/η σύντροφος θα εμφανιστεί και ως «δια μαγείας» θα μας σώσει και θα μας «απεγκλωβίσει» από όσα μας κρατούν «φυλακισμένους». Επενδύουμε την ευτυχία μας και την αφήνουμε να εξαρτηθεί από τον άλλο. Συχνά λοιπόν εσφαλμένα πιστεύουμε πως όντως η απάντηση σε όλα είναι ένας/μία σύντροφος. Ποιά είναι όμως η αλήθεια;

Στην πλειοψηφία των ανθρώπων υπάρχει μια παγιωμένη αντίληψη η οποία μας καθιστά «μισούς», μη ολοκληρωμένους, μη δημιουργικούς και ελαττωματικούς να καταφέρουμε πράγματα. Αναζητούμε ένα/μία σύντροφο να έρθει να λύσει τα οποία προβλήματα έχουμε. Περιμένουμε από τον/την εκάστοτε σύντροφο για να ξεφορτώσουμε τα δικά μας ζητήματα, σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα προβάλλοντας τα σε εκείνον/εκείνη ως δικά του/της προβλήματα!

Η αλήθεια όμως είναι μάλλον διαφορετική. Το ότι μπορεί να βρήκαμε τον/την κατάλληλο/η για εμάς σύντροφο δεν σημαίνει αυτομάτως πως θα μπορέσει να καλύψει τις ελλείψεις και τα εσωτερικά συναισθηματικά μας κενά. Η ολοκλήρωση και η αίσθηση αυτοεκτίμησης θα πρέπει πρώτα από όλα να πηγάζει από μέσα μας. Τα επαγγελματικά προβλήματα ή οι οικογενειακές προστριβές δεν θα λυθούν με τρόπο μαγικό εφόσον έρχεται κάποιος στην ζωή μας. Ότι υπήρχε πριν θα υπάρχει και μετά. Αρχικά στον έρωτα όλα μοιάζουν ιδανικά και ενδεχομένως κάποιες στιγμές να γίνονται κιόλας. Με το πέρασμα του χρόνου όμως ότι συνεβαινε πριν την απόκτηση της σχέσης μας θα συμβαίνει και μετά. Η ανασφάλεια και η έλλειψη αυτοπεποίθησης, το αίσθημα του κενού μέσα μας, δεν γεμίζει

με την παρουσία ενός/μίας συντρόφου, αλλά μόνο μέσα από τη δική μας προσωπική ψυχική επεξεργασία.

Και το ερώτημα είναι ένα: «Αν ήσουν κάποιος άλλος θα σε αγαπούσες;» Και η απάντηση έχει σαφώς να κάνει με το πως εμείς οι ίδιοι είμαστε με τον εαυτό μας, πόσο πιστεύουμε σε εμάς και είμαστε ολοκληρωμένοι σαν προσωπικότητες ώστε να μπορέσουμε εν συνεχεία να σχετιστούμε με τους άλλους. Σημαντικό είναι να αισθανόμαστε πως είμαστε σε θέση να προσφέρουμε και όχι να απαιτούμε συναισθήματα. Χρειάζεται να μπορούμε να δώσουμε χωρίς η πρώτη σκέψη να είναι να πάρουμε πριν ακόμα δώσουμε. Η πληρότητα έρχεται από μέσα προς τα έξω. Όταν χαιρόμαστε και εκτιμούμε την κάθε στιγμή, το τώρα, τότε χαιρόμαστε και την ζωή στο σύνολο της. Σημαντικοί δεν είμαστε επειδή έχουμε τον τάδε σύντροφο, το τάδε χρηματικό ποσό στην τράπεζα και την τάδε εργασιακή καρέκλα. Αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα σημαντικοί είμαστε διότι τα έχουμε καταφέρει μέχρι εδώ, μέσα σε αυτό τον κόσμο. Την ευτυχία μας μπορούμε μόνο εμείς να την δημιουργήσουμε όταν αγκαλιάσουμε εμάς τους ίδιους. Μέσα μας υπάρχουν όλα αυτά που αναζητούμε «απέξω». Κάποιες φορές χάνουμε το δρόμο καθώς ενδεχομένως να περάσαμε δύσκολα ή να χάσαμε συναισθήματα και στιγμές που θα ήταν πολύτιμα και καθοριστικά. Αυτό μπορεί να μας κάνει να χάνουμε την πίστη μας σε εμάς τους ίδιους, όμως θα πρέπει πάντα να μας ωθεί στο να ψάξουμε μέσα μας και να βρούμε όσα φαινομενικά χάθηκαν, όμως στην πραγματικότητα είναι πάντα εκεί!

«Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν θέλει να μοιάσει σε κανέναν και ούτε ψάχνει το άλλο του μισό. Νιώθει ολόκληρος και μόνο τότε μπορεί να μοιραστεί.

Από την ταινία :Κοινός παρονομαστής»

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993

 

Επιθυμίες

Ζωή και θάνατος. Τα βασικά ένστικτα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μας κινητοποιούν για όσα θα βιώσουμε και για όσα θα επιθυμήσουμε. Μας ωθούν σε ανάγκες και επιθυμίες.

Επιθυμία

= ροπή προς απόλαυση ή κτήσιν τινός

Οι βασικες ανάγκες συνήθως είναι οι ίδιες σε όλη την πορεία της ζωής μας (σίτιση, ύπνος κλπ). Οι επιθυμίες μπορούν να αλλάζουν και να μεταβάλλονται. Ποιοι παράγοντες συμβάλλουν ή επηρεάζουν στο να επιθυμούμε αυτά τα οποία τελικά φαίνεται να επιθυμούμε;

Αρχικά μάλλον μάθαμε να θελουμε κάποια πράγματα. «Έτσι έπρεπε να γίνει», «Αυτό ήταν το σωστό»! Πολλές φορές ακολουθούμε αυτό που «πρέπει», εγκλωβισμένοι στο γενικά παραδεκτό ως σωστό από τους άλλους. Αυτό συνήθως είναι και το κοινωνικά αποδεκτό. Συμμορφωνόμαστε με την κοινωνία, την «πλειοψηφία» για να είμαστε αρεστοί και αποδεκτοί. Πολλές φορές ερχόμαστε σε κόντρα με την πραγματική ενστικτώδη επιθυμία μας ετσι ώστε τελικά να καλύψουμε την ανασφάλεια μας μέσα στο ευρύτερο σύνολο.

Από το γενικό όμως ας πάμε και στο ειδικό. Η οικογένεια, το άμεσο περιβάλλον και τα οικεία πρόσωπα. Εκεί οι συγκρούσεις του θέλω μας και αυτού που θέλουν οι οικείοι μας συχνά μοιάζουν αναπόφευκτες. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις είναι που καταλήγουμε να έχουμε πλήρως ενστερνιστεί την επιθυμία εκείνων. Και όντως πραγματικά πιστεύουμε πως είναι η δίκη μας επιθυμία. Κάτι όμως «δεν πάει καλά» και εκεί έρχεται η σύγκρουση του ασυνείδητου με αυτό που συνειδητά και φαινομενικά ξεκάθαρα έχουμε επιλέξει. «Πως είναι δυνατόν να φέρομαι έτσι ενώ δεν το θέλω;», «Πως ενώ επιθυμώ το Α, πράττω έτσι ώστε να οδηγηθώ στο Β;». Συνήθεις απορίες που οδηγούν στο συμπέρασμα πως κάπου έχουμε χαθεί στην διαδρομή. Κάποια εξωγενής επιρροή μας αποστρέφει από την δίκη μας θέληση.

Οι καταπιεσμένες επιθυμίες. Η καταπίεση μιας επιθυμίας συχνά ενέχει μέσα και την «θυσία» για κάποιο άλλο πρόσωπο ή για κάποιο σκοπό. Πολλές φορές αυτό λειτουργεί ανασταλτικά και στην σχέση μας με τους άλλους. Δημιουργεί συναισθήματα που καταπιέζουν εμάς τους ίδιους με σκοπό να ικανοποιήσουμε τον άλλο, να είμαστε το «καλό παιδί» της εκάστοτε ιστορίας, με αποτέλεσμα να λέμε όχι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που ενώ έχουμε μια ξεκάθαρη επιθυμία αυτή έρχεται να σαμποταριστεί από φαινόμενα των καιρών ή αντιγραφή αυτών που κάνουν οι άλλοι. Δηλαδή σε πολλές περιπτώσεις δεν έρχεται κάποιος να μας επιβάλλει την δική του επιθυμία αλλά εμείς την κυνηγάμε. Νομίζουμε πως όταν θα είμαστε «σαν τους άλλους» θα είμαστε καλά, θα είμαστε ικανοποιημένοι και θα αισθανθούμε αρκετοί. Ουσιαστικά μιλάμε για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Σημαντικό όσον αφορά τις επιθυμίες μας είναι να τις διαφοροποιήσουμε από τις ανάγκες. Στις μέρες μας συχνά η επιθυμία βαφτίζεται ανάγκη πράγμα το οποίο μπορεί να μας αποπροσανατολίσει και να μας οδηγήσει σε άσκοπες ενέργειες, σε σπατάλη χρημάτων αλλά κυρίως σε «σπατάλη» της ίδια μας της ψυχής.

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι πραγματικά επιθυμούμε, πρέπει αρχικά να καταλάβουμε τον εαυτό μας. Να ψάξουμε λίγο βαθύτερα και να αποδεχθούμε ακόμα και εκείνα τα οποία δεν θέλουμε και πολύ να παραδεχθούμε για εμάς. Να δούμε την αλήθεια του ποιοι πραγματικά είμαστε. Αυτό δεν σημαίνει πως οι επιθυμίες μας θα έρχονται πάντα σε αντιπαράθεση με τα «πρέπει» και με τους άλλους. Η κατανόηση του εαυτού όμως, μας δίνει την ικανότητα να μπορούμε να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη, στην επιθυμία, στην υποχρέωση. Και όπου χρειαστεί να διαφωνήσουμε, έχοντας όμως «συμφωνήσει» με το πραγματικό θέλω μας.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993

«Μύθοι» και παρερμηνείες για την Ψυχοθεραπεία

Ψυχοθεραπεία. Στο άκουσμα της λέξης και μόνο δημιουργούνται πολλές σκεψεις και προβληματισμοί. Αρκετοί άνθρωποι προσερχόμενοι στην θεραπεία έχουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες για το τι πρόκειται να συμβεί. Παρουσιάζουν μια στρεβλωμένη αντίληψη για το τι είναι η ψυχοθεραπεία και κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται. Συνήθως βιάζονται και ζητούν έτοιμες λύσεις. Πολλές φορές εντυπωσιάζομαι όταν ζητείται μια άμεση λύση σε ένα πρόβλημα το οποίο «χτίζεται» και «επαναλαμβάνεται» για χρόνια. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά ορισμένες πεποιθήσεις για την ψυχοθεραπεία, εξηγώντας παράλληλα και τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. 

  • Συχνά οι θεραπευόμενοι έρχονται με συγκεκριμένο σκεπτικό για την χρονική διάρκεια της θεραπείας. Από τη μια πλευρά πιστεύεται πως η θεραπεία θα πρέπει να είναι βραχύχρονη και σύντομη και από την άλλη θεωρείται πως θα πρέπει να είναι μακροχρόνια. Τίποτα από τα δύο δεν είναι απόλυτο. Η χρονική διάρκεια της ψυχοθεραπείας καθορίζεται από το εκάστοτε θεραπευτικό μοντέλο στο οποίο είναι εκπαιδευμένος κατάλληλα ο ψυχοθεραπευτής. Επίσης η διάρκεια ποικίλλει ανάλογα με το αίτημα του κάθε θεραπευόμενου. Καλό είναι πάντα το ζήτημα του ποσό θα διαρκέσει μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία να συζητείται μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου.
  • Σε άλλες περιπτώσεις θεωρείται ότι θα πρέπει ο θεραπευτής να πράττει σύμφωνα με την θέληση του θεραπευόμενου ώστε εκείνος να φεύγει ικανοποιημένος από την θεραπεία. Υπάρχει δηλαδή η λανθασμένη πεποίθηση πως για να πηγαίνουν «όλα καλά» ο θεραπευτής θα πρέπει να κάνει και να λέει εκείνα που επιθυμεί ο θεραπευόμενος. Αυτό ομως που χρειάζεται να γίνει κατανοητό είναι πως η θεραπευτική διαδικασία δεν είναι μια ευθεία ανοδική γραμμή αλλά ενέχει, προβληματισμό, σκέψη, δύσκολα συναίσθημα και αρκετά «σκαμπανεβάσματα». Ο θεραπευτής είναι εκείνος που οφείλει να «ψυχοεκπαιδεύσει» τον θεραπευόμενο ωστε να κατανοήσει πως η θεραπεία έχει κανόνες και υποχρεώσεις, όπως όλα τα πράγματα στην ζωή μας. Η θεραπεία λοιπόν πρέπει να διέπεται από όρια τα οποία θα σέβεται θεραπευτής και θεραπευόμενος. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει πάντα ο θεραπευόμενος να συμφωνεί με τον θεραπευτή του. Είναι θεμιτές οι οποίες αντιρρήσεις. Όμως ο θεραπευτής είναι από φύση και θέση εκείνος που έχει εκπαιδευτεί ώστε να βλέπει τα πράγματα λίγο βαθύτερα και να τα κατανοεί λίγο καλύτερα από τους υπόλοιπους. 
  • Σημαντική παρερμηνεία δημιουργείται κάποιες φορές και σχετικά με την πληρωμή. Σε μία θεραπευτική σχέση τα χρήματα αποτελούν ένα λεπτό προς διαχείριση ζήτημα. Ένας θεραπευτής εκτός της προσφοράς υπηρεσίας που καταβάλλει την ώρα της συνεδρίας, ακολουθεί μια σειρά διεργασιών και προετοιμασίας πριν αλλά και μετά την ώρα της συνεδρίας. Είναι επαγγελματίας και οφείλει ναι πληρώνεται για την παροχή υπηρεσίας. Μοιάζει άβολο καθώς μιλάμε για μία κοντινή ανθρώπινη σχέση, όμως είναι θέμα ορίων και σεβασμού να κατανοούμε την θέση του θεραπευτή, του οποίοι αυτό είναι το επάγγελμα του και χρειάζεται να πληρωθεί.
  • Στο παραπάνω ίσως έγκειται και η παρερμηνεία του είδους της σχέσης που υπάρχει μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου. Ορισμενοι θεραπευόμενοι προσπαθούν να κάνουν φίλο τον θεραπευτή τους. Αυτό είναι ένα συχνό λάθος και κάτι το οποίο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί.  Η σχέση θεραπευτή – θεραπευόμενου είναι άνιση, ως προς την ευαλωτότητα του θεραπευόμενου, που έχει έρθει προκειμένου ο θεραπευτής να τον βοηθήσει. Εξ ορισμού λοιπόν αυτή δεν είναι μια ισότιμη φιλική σχέση. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό αυτό και να τηρούνται πάντα τα δέοντα.
  • Στο γραφείο ενός ψυχολόγου συχνά παρουσιάζονται θεραπευόμενοι με ζητήματα διαφόρων ειδών και διαφορετικής «βαρύτητας». Υπάρχουν στιγμές και περιπτώσεις που ένας ψυχολόγος θα χρειαστεί να παραπέμψει έναν θεραπευόμενο σε κάποιον άλλο ψυχοθεραπευτή ή ψυχίατρο. Αυτό συχνά παρεξηγείται και μεταφράζεται σε απόρριψη. Αντιθέτως όμως, κάτι τέτοιο έρχεται να πραγματοποιηθεί προς όφελος του θεραπευόμενου. Όταν ο θεραπευτής κρίνει απαραίτητη μια παραπομπή, οι λόγοι ενδεχομένως να είναι ότι η θεραπεία δεν εξελίσσεται πλέον προς όφελος του θεραπευομένου, ή κρίνει πως ο θεραπευόμενος θα μπορούσε να βοηθηθεί καλύτερα π.χ. με χορήγηση κάποιας φαρμακευτικής αγωγής. Επομένως μια παραπομπή δεν ενέχει το «δεν σε συμπαθώ» αλλά το «δεν μπορώ να σε βοηθήσω με τον τρόπο που εσύ χρειάζεσαι».
  • Χαρούμενος πάντα μετά την συνεδρία; Συχνή προσδοκία όμως συνήθως ανέφικτη. Οι «καρποί» της θεραπείας έρχονται μετά από αρκετή «ψυχική δουλειά», αρκετό κόπο και προβληματισμό. Οτιδήποτε «σπείρεις» χρειάζεται χρόνος για να το «θερίσεις». Επομένως δεν υπάρχουν μαγικά φίλτρα και λύσεις που μπορούν αυτομάτως να δοθούν. Υπομονή και επιμονή θα είναι απαραίτητες σε μια θεραπευτική διαδικασία. 
  • Συνέπεια και ασυνέπεια. Μια άλλη λανθασμένη αντίληψη είναι η πεποίθηση πως η έλευση για ψυχοθεραπεία μπορεί να γίνεται κατά σύνθήκη. Για παράδειγμα, μία φορά τον ένα μήνα, δύο φορές τον επόμενο ή «θα πάω για θεραπεία όταν έχω όρεξη». Δυστυχώς η θεραπεία ταυτίζεται από ορισμένους με μια βόλτα για καφέ με ένα φίλο. Η ψυχοθερεπεία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι επένδυση στον εαυτό, που απαιτεί συνέπεια και σταθερότητα. Επομένως η «άτακτη» έλευση δεν αποδίδει ποτέ, αντιθέτως λειτουργεί απλά σαν ένα άδειασμα πληροφοριών και γεγονότων στον θεραπευτή, που δεν συμπεριλαμβάνει καμία ψυχική διεργασία από τον θεραπευόμενο. 

Ακούω συχνά την φράση «η ψυχοθεραπεία είναι για τους αδύναμους». Νομίζω αυτή είναι και η σημαντικότερη παρανόηση. Για ψυχοθεραπεία συνήθως έρχονται οι δυνατοί. Εκείνοι που αναγνωρίζουν το «πρόβλημα», το «λάθος» και που είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την αλήθεια κατά πρόσωπο. Εκείνοι που είναι έτοιμοι να αναλάβουν την ευθύνη και το ψυχικό κόστος αυτού που συμβαίνει. Επομένως οι «αδύναμοι» είναι εκείνοι που μαλλον δεν θα έρθουν ποτέ για θεραπεία. Σε αυτό έρχεται να κουμπώσει και μια άλλη φράση που συχνά ακούγεται, ότι «η ψυχοθεραπεία είναι για όλους». Και όμως η ψυχοθεραπεία δεν είναι για όλους. Η ψυχοθεραπεία είναι για εκείνους που μπορούν, εκείνους που θέλουν και είναι έτοιμοι να προσπαθήσουν, έχοντας θάρρος, όντας συνεπείς απέναντι στην θεραπεία αλλά κυρίως απεναντι στον ίδιο τους τον εαυτό. 

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
 697 2603645  2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Το αίσθημα του ανικανοποίητου

Το αίσθημα του ανικανοποίητου

Κάτι παραπάνω. Λίγο ακόμα. Επιθυμίες, στόχοι, φαντασιώσεις και κάθε φορά μεγαλύτερες προσδοκίες. Κάποιες φορές η τελειομανία και η ανάγκη μας για την εκπλήρωση αυτού που έχουμε φανταστεί καταλήγει να μας ματαιώνει. Ακόμα και στις περιπτώσεις που τα πράγματα πάνε κατ’ευχήν, εμείς ζητάμε κι άλλο, περισσότερο. Η «φωνή» του παιδιού που έχουμε μέσα μας αδυνατεί να καταλάβει τον κόσμο των ενηλίκων ο οποίος ενέχει προσπάθεια, κόπο, δυσκολίες, συνεχείς απογοητεύσεις και αλλαγές.

Σαφώς όλοι μας έχουμε όνειρα τα οποία συνήθως ακολουθούνται από στόχους τους οποίους θέλουμε να πετύχουμε για να εκπληρώσουμε το εκάστοτε όνειρό μας. Αρκετές φορές, οι μη ρεαλιστικοί στόχοι οδηγούν σε μη ρεαλιστικά αποτελέσματα και κατ’ επέκταση σε δυσάρεστα συναισθήματα, και κυρίως στο αίσθημα μη ικανοποίησης. Το ζητούμενο φυσικά δεν είναι να πάψουμε να ονειρευόμαστε και να προσδοκούμε αλλά να μπορούμε να αναγνωρίζουμε και να βιώνουμε ικανοποίηση.

Αιτίες

Το αίσθημα του ανικανοποίητου, κοιτάζοντας λίγο πίσω, αποτελεί απότοκο των πρώτων χρόνων της ζωής μας. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι γονείς και γενικά οι πρώτοι φροντιστές ενός παιδιού, τείνουν να συσχετίζουν την «παροχή» αγάπης με την αποδοτικότητα του παιδιού. Έχουν υψηλές απαιτήσεις στις οποίες, μόνο και εφόσον το παιδί ανταποκρίνεται «επιβραβεύεται» με την αγάπη τους.

Έτσι στην ενήλικη ζωή, ενός τέτοιου παιδιού, η αναπλήρωση των συναισθημάτων που δεν βίωσε γι’αυτό που ήταν αλλά γι’αυτό που θα έπρεπε να κάνει, έρχεται με το αίσθημα της μη ικανοποίησης και με αισθήματα αναξιότητας, έλλειψης αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης. Πιο συγκεκριμένα, όταν κάτι δεν γίνεται υπό το καθεστώς της «τελειότητας», αυτομάτως καταχωρείται ως αποτυχία. Η αποτυχία στη συνέχεια ξαναφέρνει το συναίσθημα του ανικανοποίητου, καθώς στο μυαλό του ατόμου μια αποτυχία ισοδυναμεί με αίσθημα αναξιότητας και κατωτερότητας.

Μεγαλώνοντας κάποιος σε ένα περιβάλλον όπου η προσφορά και η εκδήλωση συναισθημάτων έρχεται μόνο υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, είναι σύνηθες επακόλουθο το να νιώθει ανάξιος και ανικανοποίητος. Όταν η φροντίδα από το άμεσο περιβάλλον του παιδιού έρχεται μόνο ως απάντηση σε «τέλειες» συμπεριφορές, αυτό οδηγεί σε μια συνεχή μάχη και στη ζωή του ως ενήλικα πλέον, για την απόκτηση μιας εντέλει εικονικής ικανοποίησης.

Διαχείριση

Το πρώτο βήμα για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την αίσθηση του ανικανοποίητου είναι να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας. Με αυτό τον τρόπο θα κατανοήσουμε καλύτερα ποιες είναι οι καταστάσεις και οι στιγμές στις οποίες ξεκινάμε να ματαιωνόμαστε και ξεκινούν οι δυσλειτουργικές σκέψεις. Ίσως συχνά να επαναλαμβάνεται ένα μοτίβο το οποίο όταν ανακαλύψουμε θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε περισσότερα για εμάς.

Εφόσον καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας διαπιστώνουμε και τι πραγματικά θέλουμε. Αυτό μας δίνει την αυτοπεποίθηση ώστε να μπορούμε να προσφέρουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας αυτά που χρειαζόμαστε. Η ικανοποίηση σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό από την αυτοεξάρτηση, την αίσθηση ότι τα καταφέρνουμε και μόνοι μας χωρίς να περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους.

Σημαντικό ρόλο στην αίσθηση ανικαποίητου παίζει και η «βιασύνη», η προβολή του εαυτού μας και της όποιας κατάστασης στο μέλλον. Ξεχνάμε ότι ο πραγματικός χρόνος είναι στο εδώ και τώρα. Οι φαντασιώσεις του μέλλοντος αλλά και οι εμμονές του παρελθόντος σαφώς και μας αποσυντονίζουν, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να εστιάσουμε στο παρόν και να ζήσουμε την στιγμή, να βιώσουμε ικανοποίηση.

Έχοντας το αίσθημα του ανικανοποίητου βρισκόμαστε διαρκώς σε κίνηση αναζητώντας συνεχώς και κάτι άλλο. Λανθασμένα, η παύση και η έλλειψη της συνεχούς ενασχόλησης με κάτι καινούριο, γίνεται ταυτόσημη της στασιμότητας. Αυτό εντέλει καταλήγει να μας εξαντλεί και κυρίως να μην επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το «μυστικό» για να μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι δεν είναι σαφώς ούτε η πλήρης αδράνεια, ούτε η συνεχής ενασχόληση με μια νέα δραστηριότητα κάθε φορά και η προσπάθεια να βρούμε πόσα πολλά λάθη κάναμε, και πόσες ατέλειες παρουσιάστηκαν, για να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας. Χρειάζεται να αντέξουμε να μην κάνουμε «και κάτι ακόμα» βάζοντας και μια μικρή παύση εκεί που χρειάζεται.

Συνοψίζοντας, και ίσως αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε, είναι πως είναι θεμιτό και σχεδόν αναγκαίο να έχουμε όνειρα, προσδοκίες και να θέλουμε να τα εκπληρώσουμε. Δεν είναι απαραίτητο όμως να κατακτήσουμε το «απόλυτο» σε όλα. Υπάρχουν για καθέναν από εμάς συγκεκριμένα πράγματα στα οποία θα πετύχουμε και θα μας προσφέρουν «καρπούς» ηρεμίας και ευτυχίας.

Η υπερβολή και η έλλειψη μέτρου μετατρέπεται συνήθως σε βασανιστική ανάγκη, που διαταράσσει τη γαλήνη μας, και μπορεί μας οδηγήσει σε ένα ασταμάτητο μονοπάτι αναζήτησης εμπειριών. Αυτό τελικά μας κάνει να βιώνουμε όχι τα όνειρα μας, αλλά τις συντομογραφίες των ονείρων μας. Το ατέρμονο κυνήγι της ευτυχίας εξαντλεί και ματαιώνει. Η ευτυχία έρχεται από μέσα μας, και η ικανοποίηση και η ολοκλήρωσή μας προκύπτουν όταν κατακτήσουμε την ισορροπία αυτού που είμαστε και των όσων επιθυμούμε.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
 697 2603645  2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Ψυχοσωματικά Συμπτώματα

Ψυχοσωματικά Συμπτώματα

Σύμφωνα με τον Ιπποκράτη κάθε ασθένεια και νόσος ξεκινά πρώτα από την ψυχή και στην συνέχεια καταλήγει στο σώμα. Κάπου εκεί ξεκινά και ο ορισμός του ψυχοσωματικού συμπτώματος. Με βάση αυτό, ο Ιπποκράτης συνήθιζε να τονίζει την σπουδαιότητα της θεραπείας πρώτα της ψυχής και κατ’επεκταση του σώματος. Στις μέρες μας τείνουμε να αγνοούμε ή να υποβαθμίζουμε την μεγάλη δύναμη του να έχουμε επίγνωση της ψυχικής μας κατάστασης, των συναισθημάτων και σκέψεων μας, οι οποίες προέρχονται από αυτήν, και κυρίως το πως επηρεάζουν την σωματική μας υγεία.

Σύμφωνα με έρευνες ορισμένα ήδη ψυχοσωματικών συμπτωμάτων αποτελούν διαγνωσμένες ασθένειες. Συνήθως σχετίζονται με το άγχος και άλλες στρεσογόνες ψυχικές καταστάσεις.

Συγκεκριμένα όμως πως εκφράζεται στο σώμα ο ψυχικός πόνος;

Ο πόνος στη μέση υποδηλώνει πολλά βάρη στην ζωή του ατόμου. Ένα άτομο με ευθύνες και πολλές υποχρεώσεις συνήθως εκδηλώνει ενοχλήσεις στην πλάτη και τη μέση. Ο πόνος στην πλάτη συγκεκριμένα έχει να κάνει με ζητήματα και άγχη οικονομικού χαρακτήρα, καθώς και με την έλλειψη στήριξης από το περιβάλλον.

Οι στομαχικές και εντερικές ενοχλήσεις συνήθως έχουν να κάνουν με το φόβο, την έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης. Άτομα με ανασφάλεια παρουσιάζουν συχνά πόνους στην κοιλιακή χώρα.

Πονοκέφαλος. Ο πόνος στο κεφάλι συνδέεται με την επιμονή, την αυστηρότητα και την ανάγκη για έλεγχο. Συνήθως τα άτομα που υποφέρουν από συχνούς πονοκεφάλους είναι τελειομανείς, απαιτητικοί με τους άλλους αλλά κυρίως με τον εαυτό τους.

Άνθρωποι με πόνους στις αρθρώσεις και κυρίως στα γόνατα, είναι «δύσκαμπτοι» και περήφανοι. Αυτά τα άτομα είναι συνήθως ισχυρογνώμονες και όχι τόσο διαλλακτικοί σαν χαρακτήρες.

Σε γενικές γραμμές ψυχοσωματικά προβλήματα εμφανίζουν κυρίως οι άνθρωποι με στρες. Εκείνοι οι οποίοι διαχειρίζονται την ζωή τους με ένταση. Ο θυμός, οι ανασταλμένες επιθυμίες, η παραμέληση του εαυτού, αποτελούν σημαντικές αιτίες εμφάνισης ψυχοσωματικών συμπτωμάτων.

Με απλά λόγια η βιολογική διεργασία που επιτελείται όταν αισθανόμαστε στρες και άγχος προκαλεί φλεγμονές και στη συνέχεια προβλήματα στο σώμα μας. Κάθε φορά που νιώθουμε στρες παράγεται μια ορμόνη στο σώμα μας που ονομάζεται κορτιζόλη. Η κορτιζόλη είναι ιδιαίτερα «εποικοδομητική» κυρίως σε περιόδους που «απειλούμαστε» από το οτιδήποτε, καθώς μας κινητοποιεί και αυτό χρειάζεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Όμως, η κορτιζόλη θεωρείται και η κατεξοχήν ορμόνη του στρες. Όταν το στρες αυξάνει σε υψηλά επίπεδα για μεγάλο χρονικό διάστημα (όπως στην κατάθλιψη) τα επίπεδα της κορτιζόλης στον οργανισμό είναι υψηλά και προκαλούν ανεπιθύμητες ενέργειες, φθείροντας τον. Με αυτό τον τρόπο αυξάνονται οι κυτοκίνες, οι οποίες είναι οι πρωτεΐνες που ευθύνονται για ανοσολογικά θέματα και την εύρυθμη λειτουργία των κυττάρων. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της διεργασίας είναι η δημιουργία φλεγμονών στο σώμα μας, οι οποίες συμβάλλουν στην έναρξη των ασθενειών.

Σε κάθε περίπτωση πριν οδηγηθούμε στην ερμηνεία κάποιου συμπτώματος ως ψυχοσωματικού, θα πρέπει να έχουμε αποκλείσει ότι είναι αποτέλεσμα μίας αμιγώς βιολογικής νόσου που έχει για παράδειγμα αντίστοιχα συμπτώματα.

Επίσης δεν θα πρέπει να μας τρομοκρατεί το γεγονός του ότι βιώνουμε μια έντονη στρεσογόνο στιγμή που δεν διαρκεί για πολύ, καθώς δεν συνεπάγεται πως αυτό θα μας οδηγήσει σε μια ψυχοσωματική αντίδραση. Αντιθέτως μπορεί να είναι και ευεργετικό κατά περίπτωση. Συνήθως ψυχοσωματικά προβλήματα δημιουργούνται όταν το άγχος αποκτά χρονιότητα, όταν δηλαδή έχει μεγάλη χρονική διάρκεια. Για παράδειγμα μπορεί να μην παρουσιάζουμε υψηλής, αλλά μέτριας έντασης στρες, για μήνες ή και χρόνια. Σε αυτή την περίπτωση είναι πιο πιθανό τελικά να εκδηλώσουμε ένα ψυχοσωματικό σύμπτωμα παρά στο στρες μεγάλης έντασης αλλά μικρής χρονικής διάρκειας.

Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι να προσπαθούμε να αποβάλλουμε τις άσχημες σκέψεις οι οποίες συσσωρεύονται και συνήθως οδηγούν σε καταστροφολογία και στη συνέχεια εκφράζονται στο σώμα μας. Επίσης όπως συχνά λέμε, να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας πριν αυτά «αποθηκευτούν» μέσα μας και γίνουν τοξικά. Πολύ απλά, μιλήστε, γιατί όταν δεν μιλάει το στόμα μιλάει το σώμα!

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Social Media: παριστάνοντας αυτό που δεν είμαστε!

Social Media: παριστάνοντας αυτό που δεν είμαστε

Αγαπημένο μου χόμπυ είναι να τραβάω φωτογραφίες. Φωτογραφίες κάθε είδους. Συχνά, κοινοποιώντας τις φωτογραφίες μου σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης (οι οποίες δεν με εμπεριέχουν ή ενδεχομένως να με εμπεριέχουν αλλά να μην παρουσιάζουν την πιο «λαμπερή» πλευρά και εκδοχή του εαυτού μου), δέχομαι σχόλια του τύπου: «χαμογέλασε», «δείξε μας το πρόσωπο σου», «μην κρύβεσαι στις φωτογραφίες» και πολλά άλλα. Κάθε φορά εντυπωσιάζομαι από το πόση ανάγκη έχουν οι άνθρωποι από μια φαινομενική λάμψη, υπεροχή και ψεύτικη «τελειότητα». Όταν κάτι απέχει από αυτό, συνήθως δεν γίνεται ευρέως αποδεκτό.

Σαφώς όλοι μας προσπαθούμε να παρουσιάσουμε μια «όμορφη» πλευρά του εαυτού μας, για διάφορους λόγους ο καθένας μας. Τι γίνεται όμως όταν ενώ νιώθουμε διαφορετικά, δεχόμαστε πίεση, όχι μόνο από τους ανθρώπους αλλά και από το ίδιο το μέσο, να παρουσιάσουμε μόνο την ευχάριστη και ανάλαφρη πλευρά μας;

Social Media (Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης)

Στα κοινωνικά δίκτυα είθισται να παρουσιάζουμε μια εικόνα του καλύτερου μας εαυτού. Αυτό ως ένα βαθμό είναι κατανοητό καθώς για πολλούς λόγους αισθανόμαστε την ανάγκη επιβεβαίωσης και κάποιου είδους αποδοχής από τους άλλους. Η διάθεση μας βελτιώνεται, ή έτσι νομίζουμε, όταν παρουσιάζουμε έναν λαμπερό εξωτερικά εαυτό. Από κάποιο σημείο και μετά όμως αυτό μοιάζει να πιέζει και να γίνεται παράλληλα ανεξέλεγκτα εθιστικό.

Δημιουργούμε λοιπόν έναν false self (ψεύτικο εαυτό) που να ταιριάζει στα standards των σύγχρονων μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το ζήτημα προκύπτει όταν ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται και αυτό που είμαστε πραγματικά, μάλλον δεν ξέρουμε ποιοι πραγματικά είμαστε!

Μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων γύρω μας υποφέρουν από κατάθλιψη ή άλλες ψυχικές διαταραχές τις οποίες προσπαθούν να κρύψουν και να συγκαλύψουν με ένα ψεύτικο χαμόγελο. Νιώθοντας άδειοι και ανασφαλείς, ο πιο προσιτός δρόμος είναι να φορέσουμε μια μάσκα ψεύτικης ευτυχίας, η οποία μοιάζει συμβατή και ταιριαστή στον κόσμο των social media. Ουσιαστικά φοβόμαστε τους άλλους, φοβόμαστε πως θα δεχτούμε κριτική δείχνοντας κάτι που δεν θα είναι και τόσο ευχάριστο και θελκτικό, με αποτέλεσμα να παρουσιάζουμε αυτό που στην ουσία δεν είμαστε.

Τα κοινωνικά δίκτυα δίνουν πρόσφορο έδαφος για την δημιουργία αυτού που το άτομο θεωρεί ιδανικό εαυτό. Ο ιδανικός εαυτός είναι αυτό που θα θέλαμε να είμαστε. Σύμφωνα με διάφορες θεωρίες προσωπικότητας, ο καθένας από εμάς διακατέχεται από ένστικτα αυτοβελτίωσης και αυτοπραγμάτωσης. Έτσι έχουμε την ανάγκη να βελτιώνουμε τον εαυτό μας σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας. Ξεχνάμε όμως πως η βελτίωση έρχεται μόνο μέσω της παραδοχής του «προβλήματος» και όχι μέσω της προβολής ωραιοποιημένων και επεξεργασμένων εικόνων.

Πραγματικός και Εξιδανικευμένος Εαυτός

Με βάση και τα προαναφερθέντα, είναι σαφές πως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν προβάλλουμε τα αρνητικά στοιχεία και τα μειονεκτήματα μας. Ο πραγματικός εαυτός μας όμως δεν αποτελείται μόνο από θετικά στοιχεία και μάλιστα τονισμένα στον υπερθετικό βαθμό, όπως γίνεται στα κοινωνικά δίκτυα. Η έλλειψη και απουσία συνοχής και συνέπειας μεταξύ του πραγματικού εαυτού και του εαυτού των μέσων, μας κάνει να αισθανόμαστε θλίψη και απογοήτευση. Προσπαθούμε συνεχώς να ισορροπήσουμε την πραγματικότητα με το «φαίνεσθαι» και αυτό οδηγεί σε συνεχόμενες ματαιώσεις. Αναπόφευκτη, σε αυτές τις περιπτώσεις είναι και η σύγκριση μας με τους υπόλοιπους χρήστες των κοινωνικών δικτύων, και ενώ γνωρίζουμε, «πέφτουμε» στην παγίδα να πιστεύουμε αυτό που ακριβώς βλέπουμε, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Έτσι, φαίνεται πως εμείς κάπου υστερούμε, δεν είμαστε αρκετά καλοί και αντάξιοι των προσδοκιών.

Διαχείριση των Social Media

Για να μπορέσουμε να διαχειριστούμε τα συναισθήματα που προκαλεί όλος αυτός ο όγκος πληροφοριών και εικόνων, θα βοηθούσε να περνάμε αρκετό χρόνο έξω από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Να «αποσυνδεόμαστε» με απλά λόγια. Έτσι θα είναι και λιγότερη η επιρροή από σχόλια και διαπιστώσεις, οι οποίες ενδεχομένως να είναι και αμφιβόλου προέλευσης και σημασίας. Τα κοινωνικά δίκτυα είναι προτιμότερο να μην χρησιμοποιούνται σε περιόδους πλήξης, αλλά σε στιγμές που έχουμε κάτι να πούμε ή να επικοινωνήσουμε. Όταν βαριόμαστε κοινώς, μπορούμε να απασχοληθούμε και να αντικαταστήσουμε τα social media με το διάβασμα ενός βιβλίου, την παρακολούθηση μιας ταινίας. Μπορούμε να κάνουμε γυμναστική, ή να εμπλακούμε σε μία άλλου τύπου ψυχαγωγική δραστηριότητα.

Το ζητούμενο δεν είναι να «δαιμονοποιήσουμε» τα social media, καθώς μας είναι απαραίτητα όχι μόνο για ψυχαγωγικούς λόγους αλλά και για επαγγελματικούς. Μας βοηθούν στο να προβάλλουμε την δουλειά μας αλλά και να συλλέξουμε πληροφορίες για πράγματα τα οποία μας ενδιαφέρουν. Το ζητούμενο είναι να μπορούμε να ελέγξουμε την ποσότητα αλλά και την «ποιότητα» του κάθε μέσου ώστε να είμαστε «online» με ισορροπία! Καλό θα ήταν να είμαστε όπως αισθανόμαστε και να επικοινωνούμε την αλήθεια μας και όχι κάτι που φαινομενικά μοιάζει άρτιο όμως ουσιαστικό μπορεί να είναι «κενό». Κυρίως να μην ξεχνάμε: τα πράγματα συνήθως δεν είναι όπως φαίνονται!

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com