Πως η σωματική άσκηση μπορεί να γίνει «καταφύγιο» από το άγχος

Πώς η σωματική άσκηση μπορεί να γίνει «καταφύγιο» από το άγχος

Ρωτώντας την πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω μας αν θα είχαν κάποιο κίνητρο για να ασκηθούν, οι περισσότεροι απαντούν ότι θα μπορούσαν να ασκηθούν αν αυτό τους βοηθούσε να χάσουν βάρος, και αυτός θα ήταν ο μόνος λόγος για σωματική άσκηση. Δυστυχώς για τους περισσότερους, η άσκηση δεν αποτελεί μέρος της ζωής και της καθημερινότητας τους. Μπορεί να ασκούνται σποραδικά, για παράδειγμα θα πάνε για περπάτημα μια μέρα περιήγησης σε αξιοθέατα ή θα χορέψουν σε μια γαμήλια δεξίωση. Όμως το να ασκηθούν συχνά δεν συμβαίνει εκτός αν είναι απαραίτητο ώστε να επιταχυνθεί η απώλεια βάρους τους. Εντωμεταξύ, πολλές μελέτες καταδεικνύουν τα πολλαπλά οφέλη της άσκησης. Στο εξωτερικό οι ψυχίατροι και οι ιατροί όλων των ειδικοτήτων, συνταγογραφούν θεραπευτική άσκηση, πράγμα το οποίο, λέγεται πως, σύντομα θα έρθει και στη χώρα μας. Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες η έλλειψη της σωματικής άσκησης συνδυάζεται με την παρουσία χρόνιων και σοβαρών νοσημάτων.

Πιο συγκεκριμένα η άσκηση προάγει και βοηθά το άτομο στους ακόλουθους τομείς:

  • την βελτίωση του ύπνου
  • την διατήρηση και βελτιστοποίηση των γνωστικών ικανοτήτων
  • την βελτίωση της αντοχής των οστών
  • την υγεία των καρδιαγγειακών κυττάρων
  • τη μείωση της πιθανότητας ορισμένων μορφών καρκίνου
  • την ρύθμιση του ελέγχου της γλυκόζης στον διαβήτη
  • την βελτίωση των διαταραχών της διάθεσης
  • την μείωση του στρες
  • την απώλεια βάρους

Είναι δεδομένο ότι η απουσία σωματικής δραστηριότητας (για παράδειγμα αν κάποιος δεν μπορεί να κινηθεί για μεγάλο διάστημα) προκαλεί σημαντική μυική απώλεια. Έτσι, μια ζωή αποφυγής της σωματικής δραστηριότητας μπορεί να κάνει απλά καθημερινά πράγματα, όπως το περπάτημα ή τη μεταφορά πακέτων, δύσκολα, καθώς οι μύες στα χέρια, στα πόδια και στην πλάτη γίνονται πιο αδύναμοι και λιγότερο λειτουργικοί, και σε συνδυασμό με το πέρασμα της ηλικίας, ατροφούν.

Ένα τεράστιο όφελος της άσκησης, το οποίο συνήθως δεν τονίζεται αρκετά, είναι ότι μπορεί να αποτελέσει ένα «καταφύγιο» από την πίεση και το στρες που μας περιβάλλει. Για παράδειγμα, άνθρωποι σε καθιστικές εργασίες ή σε επαγγέλματα που απαιτούν συναναστροφή με πολύ κόσμο ή και το αντίθετο, στην άσκηση βρίσκουν ένα δικό τους προσωπικό χώρο εκτόνωσης και ευεξίας. Συχνά λένε: «Δεν θέλω να ακούσω κανέναν να μιλάει», «Η άσκηση μου επιτρέπει να ξεφύγω», ή «Η μετάβαση σε αυτό μου δίνει την ευκαιρία να συναναστραφώ με τους φίλους μου».

Όλοι μας χρειαζόμαστε χρόνο για να απενεργοποιήσουμε το τμήμα του εγκεφάλου μας, που μας υπενθυμίζει συνεχώς τι «πρέπει» να κάνουμε. Ο διαλογισμός ή το διάβασμα, η μουσική ή κάποιο άλλο χόμπι μπορεί επίσης να οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα. Αλλά η άσκηση, είτε πρόκειται για έναν περίπατο είτε για μια βόλτα με ποδήλατο, έναν αγώνα τένις ή άσκηση με βάρη, οδηγεί στο ίδιο πράγμα με περισσότερα ευεργετικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, προσπαθώντας ο ασκούμενος συμβαδίσει με τις κινήσεις του εκπαιδευτή του σε ένα ομαδικό πρόγραμμα άσκησης ή μετρώντας τις επαναλήψεις ενώ σηκώνει βάρη, επικεντρώνει το μυαλό του στο «άμεσο», στο τώρα. Όχι στο «μελλοντικό», στο πως θα είναι, ή στο παρελθόν στο πως ήταν ή δεν ήταν. Η κύρια πηγή του άγχους είναι η προβολή στο μέλλον, επομένως το άτομο οργανώνει και συγκεντρώνει την σκέψη του σε αυτό που συμβαίνει τώρα αποβάλλοντας άλλες αγχογόνες σκέψεις. Είναι πολύ δύσκολο να ανησυχείς για οποιοδήποτε πρόβλημα όταν η άμεση μέριμνα σου είναι αν θα μπορέσεις να συνεχίσεις να μετακινείς ένα μέρος του σώματος για να ολοκληρώσεις μια άσκηση, ακολουθώντας τον εκπαιδευτή σου.

«Όταν τελειώσει η προπόνηση μου με τον προσωπικό μου εκπαιδευτή, είμαι τόσο χαρούμενος που πραγματικά δεν με νοιάζει τι συμβαίνει το υπόλοιπο της ημέρας», «Αισθάνομαι ότι κατάφερα τουλάχιστον ένα πράγμα σήμερα, ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά», λένε άνθρωποι οι οποίοι ακολουθούν εξατομικευμένα προγράμματα εκγύμνασης.

Μια σημαντική διαφορά με το να κάνει κάποιος ένα άλλο χόμπι και την άσκηση, είναι η ενοχή που συνδέεται με το χρόνο που απαιτείται για αυτές τις δραστηριότητες και την ίδια την άσκηση. Όταν υπάρχουν υποχρεώσεις που εκκρεμούν για να τακτοποιηθούν και κάποιος π.χ «χάνει» χρόνο με το να είναι άσκοπα στο Ίντερνετ, οι ενοχές που θα βιώσει είναι αναπόφευκτες. Ως δραστηριότητα που προάγει την υγεία, σωματική και ψυχική, η άσκηση δεν δημιουργεί το ίδιο συναίσθημα, αντίθετα απαλείφει κάθε ενοχή και δημιουργεί ευεξία.

Η αποφυγή των απαιτήσεων της καθημερινής ζωής, έστω και εν συντομία μέσω της σωματικής δραστηριότητας, δεν συμβαίνει έτσι αυθόρμητα, όπως ενδεχομένως θα γινόταν με μια άλλη δραστηριότητα, που θα προέκυπτε ξαφνικά και θα μας στερούσε χρόνο από την ήδη προγραμματισμένη καθημερινότητα μας. Πρέπει να σχεδιαστεί και να τεθεί στο καθημερινό πρόγραμμα του κάθε ατόμου. Έτσι, όταν έχουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα προπόνησης, αυτό μας βοηθά να είμαστε περισσότερο συγκεντρωμένοι και στις υπόλοιπες δραστηριότητες της καθημερινότητας μας, χωρίς να σπαταλάμε το χρόνο μας σε ανούσιες και άσκοπες συνήθειες. Έτσι στον ελεύθερο χρόνο μας καταπιανόμαστε με κάτι που μας βοηθά και προάγει την πνευματική και σωματική μας υγεία.

Το άγχος είναι περίπου το ίδιο αναπόφευκτο σε ότι κάνουμε στην ζωή μας. Δεν μπορούμε να το αποτρέψουμε εντελώς, αλλά αφήνοντας τον εαυτό μας να ξεφύγει από αυτό, έστω για μια ώρα, μας καθιστά πολύ πιο εύκολο να το αντέξουμε.

Το ζητούμενο είναι να εντάξουμε την άσκηση στη ζωή μας όχι απλά για να έχουμε μια ωραία «εξωτερική» εικόνα αλλά κυρίως για να βοηθήσουμε την εσωτερική μας πλευρά να είναι «όμορφη» και υγιής.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 26036452810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Τακτική Ψυχολογικής Χειραγώγησης (Gaslighting): Πότε ασκείται και πώς αντιμετωπίζεται

Τακτική Ψυχολογικής Χειραγώγησης (Gaslighting): Πότε ασκείται και πώς αντιμετωπίζεται

Στο θεατρικό έργο του Patrick Hamilton, και στην μετέπειτα μεταφορά του σε κινηματογραφική ταινία, «Gaslight» (1944), ένας άντρας προσπαθεί να πείσει την σύζυγο του αλλά και τον ευρύτερο κύκλο τους, πως εκείνη είναι τρελή. Διαστρεβλώνει και παραποιεί τα γεγονότα και τα λεγόμενα της, αλλάζει θέση στα αντικείμενα χωροταξικά εντός του σπιτιού, και όταν εκείνη παρατηρεί αυτές τις αλλαγές, προσπαθεί να την πείσει ότι κάνει λάθος και έχει παραισθήσεις. Χαρακτηριστικό είναι το στιγμιότυπο της ταινίας, όπου την ώρα της δολοφονίας μιας άλλης γυναίκας από τον σύζυγο, το φως τρεμοπαίζει, καθώς ο σύζυγος χρησιμοποιεί τον αεριοφωτισμό (Gaslight) στον επάνω όροφο, με αποτέλεσμα η σύζυγος να παρατηρεί το φαινόμενο στον κάτω όροφο. Στη συνέχεια όταν η σύζυγος συναντάται με τον άνδρα της και του αναφέρει για τις μεταβολές στο φωτισμό, εκείνος και πάλι ισχυρίζεται πως είναι η ιδέα της και δημιουργεί κατά φαντασίαν εικόνες στο μυαλό της.

Με αφορμή λοιπόν την συγκεκριμένη ταινία, ο όρος Gaslighting άρχισε να χρησιμοποιείται, για να περιγράψει την προσπάθεια χειραγώγησης και αμφισβήτησης της αντιληπτικής ικανότητας ενός ατόμου για την πραγματικότητα γύρω του. Στόχος του ατόμου που ασκεί Gaslighting είναι να σπείρει αμφιβολίες, σε ένα άλλο άτομο ή μια ομάδα ατόμων, με σκοπό να αναρωτιούνται για την ορθότητα της μνήμης, της λογικής και της σκέψη τους. Με παραπλανητικές μεθόδους και αντιφάσεις επιδιώκει την αποσταθεροποίηση του άλλου ατόμου, προκαλώντας του σύγχυση και τελικά αυτοαμφισβήτηση.

Ο θύτης* χρησιμοποιεί τρόπους που ξεκινούν από διάψευση του θύματος για όσα λέει ή πιστεύει και φτάνουν σε βαθμό κατάχρησης και «σκηνοθετημένων» γεγονότων προκειμένου να αμφιβάλλει για την πνευματική του ισορροπία και να το εξαπατήσει.

Το αποτέλεσμα είναι το θύμα* του Gaslighting να χάνει την εμπιστοσύνη στην ίδια του την κρίση και να αποδέχεται εντέλει την ερμηνεία της πραγματικότητας που του επιβάλλει ο θύτης. Έτσι ο θύτης χειρίζεται και ελέγχει το θύμα.

Συνήθως άτομα που χρησιμοποιούν τεχνικές Gaslighting είναι οι αντικοινωνικές* και ναρκισσιστικές* προσωπικότητες. Τα άτομα αυτά τείνουν να παραβαίνουν τους νόμους, να αδιαφορούν για τα κοινωνικά ήθη, προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν τους υπόλοιπους ανθρώπους συνήθως προς όφελος τους. Χρησιμοποιούν ψεύδη και συνήθως όταν ξεμπροστιάζονται αρνούνται πως έχουν διαπράξει η πει κάτι που δεν ισχύει. Μέσω της σαγήνης που εκπέμπουν πείθουν το θύμα και το οδηγούν στο να αμφιταλαντεύεται. Σκοπός του θύτη είναι να «τοποθετήσει» το θύμα σε μια κατάσταση όπου θα αμφιβάλλει για την διαύγεια του, τις αποφάσεις και τις επιλογές του. Ο θύτης επίσης, αποσκοπεί στο να μειώσει την αυτοπεποίθηση του θύματος. Για παράδειγμα, (σε διαπροσωπικό επίπεδο) το θύμα προσκαλεί το θύτη για συζήτηση ενός ζητήματος και ο θύτης αρνείται να συμμετέχει. Εν συνέχεια ο θύτης ανταποκρίνεται και μετά πάλι φέρεται με αδιαφορία. Το θύμα μπερδεύεται από αυτή την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του θύτη, και αρχίζει να αισθάνεται ανάξιο προσοχής και ενδιαφέροντος, νιώθοντας πως το πρόβλημα το έχει το ίδιο και όχι ο θύτης.

Ενδείξεις ότι ασκείται Gaslighting

Ο θύτης εφαρμόζει τις ακόλουθες τακτικές και συμπεριφορές προς το θύμα:

  • Απαξίωση της προσωπικότητας του θύματος.
  • Απόκρυψη και υποβάθμιση από τον θύτη, γεγονότων και πληροφοριών που παρουσιάζονται στο θύμα.
  • Παράθεση των γεγονότων με τρόπο που αντιτίθεται στην οπτική του θύματος, και «επιβεβαιώνουν» την οπτική του θύτη.
  • Λεκτική κακοποίηση με έμμεσο συνήθως τρόπο, και αρκετές φορές με άκομψο χιούμορ.
  • Απόσπαση της προσοχής του θύματος από εξωγενείς του θύτη δραστηριότητες ή κοινωνικές συναναστροφές.

Οι πιο συχνές μέθοδοι χειραγώγησης του θύτη είναι οι εξής ακόλουθες:

Απόκρυψη > Ο θύτης αποκρύπτει γεγονότα και καταστάσεις στις οποίες εμπλέκεται, προσπαθώντας να παραπλανήσει το θύμα. Λόγω της αμφισβήτησης το θύμα καταλήγει να ενοχοποιεί τον εαυτό του θεωρώντας πως έχει άδικο και φαντάζεται γεγονότα, που όμως είναι όντως αληθινά.

Εξαναγκαστική Αλλαγή > Ο θύτης επιμένει στο να αλλάξει το θύμα διαφορά πράγματα πάνω του, από την εξωτερική εμφάνιση του μέχρι και την συμπεριφορά του. Το θύμα οφείλει να ανταποκριθεί στην φαντασίωση του θύτη και όσο δεν ανταποκρίνεται, τόσο ο θύτης επιμένει σε αυτό.

Έλεγχος και Εξουσία > Ο θύτης θέλει να ελέγχει το θύμα. Συχνά ακολουθεί τακτικές απομάκρυνσης του θύματος από το περιβάλλον και τους κοντινούς του ανθρώπους, με σκοπό να μπορεί να τον εξουσιάζει ανεπηρέαστα και ολοκληρωτικά, αντλώντας ηδονή από αυτή την αποκλειστική διάθεση του θύματος.

Αντιμετώπιση του Gaslighting

Εντοπίστε το πρόβλημα και θέστε σαν στόχο το πως θα νιώσετε καλύτερα χωρίς αυτοκατηγορίες και αμφισβήτηση.

• Χρειάζεται να έρθετε σε επαφή με τα αληθινά σας συναισθήματα, εστιάζοντας στον εαυτό σας. Έτσι θα «θυμηθείτε» τις ικανότητες και τις δυνατότητες σας τις οποίες είχατε τελευταίως παραμερίσει.

Σταδιακά θα αρχίσετε να διαχωρίζετε την πραγματικότητα από τα στρεβλωμένα γεγονότα που σας είχαν παρουσιαστεί (με συγκεκριμένο τρόπο από τον θύτη) και θα είστε σε θέση να εντοπίζετε τις συμπεριφορές του θύτη που σας αποσυντονίζουν. Σίγουρα με την ανάλογη ψυχοθεραπευτική βοήθεια, τέτοια φαινόμενα μπορούν να αντιμετωπιστούν κατάλληλα.

*Θύτης: το άτομο που ασκεί συμπεριφορές χειραγώγησης Gaslighting

*Θύμα: το άτομο που υφίσταται Gaslighting

*Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας: Η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας παρεμποδίζει την ικανότητα ενσυναίσθησης ενός ατόμου για τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων. Στην ακραία μορφή της διαταραχής, τα άτομα μπορεί να βλάψουν τους άλλους, να εμπλακούν σε εγκληματικές και παραβατικές συμπεριφορές. Συνήθως αγνοούν τις ανάγκες άλλων, εκτός αν πρόκειται και για δικό τους όφελος.

*Ναρκισσιστική Διαταραχή Προσωπικότητας: Στη ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας το άτομο έχει μια διογκωμένη αίσθηση εαυτού, ένα αίσθημα σπουδαιότητας, μια βαθιά ανάγκη για θαυμασμό και έλλειψη ενσυναίσθησης για τους άλλους. Το άτομο συχνα δυστυχεί, θλίβεται και απογοητεύεται, όταν δεν λαμβάνει τα ειδικά προνόμια και τον θαυμασμό που πιστεύει ότι του αξίζει.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Πρωτοχρονιά και New Year’s Resolutions

Πρωτοχρονιά και New Year’s Resolutions

Resolution (μτφρ και ορισμός): απόφαση / αποφασιστικότητα, ψήφισμα, ανάλυση, λύση διαφωνίας.

Νέα Χρόνια. Νέοι Στόχοι. Νέα Ξεκινήματα. Είναι η χρονική στιγμή στην οποία οι άνθρωποι έρχονται κοντά σε κάθε νέα αρχή και αλλαγή. Πολλές φορές αυτή η αρχή δεν γίνεται ποτέ ή διακόπτεται στα μισά της διαδρομής. Τελικά αρκεί απλά η θέληση; Με ποιο τρόπο οδηγείται κάποιος στην αλλαγή;

«Αρχίζω δίαιτα», «Θα ξεκινήσω γυμναστήριο», «Θα αφιερώσω περισσότερο χρόνο στους δικούς μου ανθρώπους» και άλλα πολλά. Οι περισσότεροι άνθρωποι ισχυρίζονται πως επιθυμούν και επιζητούν την αλλαγή αλλά αδυνατούν πρακτικά να την εφαρμόσουν. Το μόνο σίγουρο είναι πως για την εκπλήρωση οποιουδήποτε στόχου χρειάζεται και κόπος και τρόπος!

Για να επιτευχθεί ένας στόχος αρχικά θα πρέπει να είναι εφικτός και συγκεκριμένος. Δηλαδή πρακτικά εφαρμόσιμος. Ο στόχος χρειάζεται να είναι χρονικά τοποθετημένος σε συγκεκριμένα πλαίσια και όρια. Κάτι αόριστο, χωρίς χρονική διάρκεια, συνήθως αφήνει αρκετές εκκρεμότητες και ευκαιρία για αναβολές.
Έχοντας εξασφαλίσει τα παραπάνω σίγουρα χρειάζεται να προσδιοριστούν και τα άτομα που θα συμπεριληφθούν σε αυτό το στόχο, αν υπάρχουν. Ο στόχος καλό είναι να τοποθετηθεί και χωρικά ώστε να γίνουν σαφή και τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για την υλοποίηση του.

Σκεπτόμενο, βαθύτερα, το άτομο που επιδιώκει την αλλαγή ή τη νέα συνήθεια οφείλει να εντοπίσει το γιατί και το αν πραγματικά η επιθυμία είναι δίκη του και όχι μία εξωγενής επιρροή. Να είναι δίκη του απόφαση και όχι επιρροή της μάζας.
Επιπλέον αν ξαναδοκιμάζει να επιτύχει ένα στόχο ο οποίος στο παρελθόν απέτυχε, θα πρέπει να σκεφτεί τι πήγε λάθος και να ακολουθήσει διαφορετικό τρόπο. Σε πολλες περιπτώσεις, ενδεχομένως, η συνεχής επαναλαμβανόμενη αποτυχία στο παρελθόν για την επίτευξη ενός στόχου να υποδηλώνει πως ίσως το άτομο δεν είναι έτοιμο για αυτή την αλλαγή ή ουσιαστικά δεν την επιθυμεί. Επίσης ένα καλό ερώτημα θα ήταν αν πραγματικά εγκαταλείπει γρήγορα την προσπάθεια, αν δηλαδή υπάρχει η απαιτούμενη υπομονή και επιμονή.

Η αποτυχία στην επίτευξη των στόχων που θέτει το άτομο είναι συχνά ψυχολογικά επιζήμια, επειδή μπορεί να στερήσει  την αίσθηση του αυτοελέγχου και της αυτοπεποίθησης. Έτσι, στην περίπτωση αποτυχίας, μία συνήθης στάση είναι η παραίτηση και η υιοθέτηση μιας παθητικής στάσης απέναντι στα πράγματα. Αυτό είναι σαφώς κάτι που δεν θα βοηθήσει. Πολλές φορές υπάρχει και τιμωρητική συμπεριφορά προς τον εαυτό πράγμα το όποιο είναι αποτρεπτικό για να επιτευχθεί το ζητούμενο.
Είναι σημαντικό να καταγράφεται η πρόοδος της επίτευξης του στόχου, είτε θετική είτε αρνητική. Δηλαδή συμπεριφορές και πράξεις που συμβάλλουν να υιοθετούνται και να απορρίπτονται εκείνες που κρατούν στάσιμο το άτομο. Καίριας σημασίας είναι το περιβάλλον και οι γύρω να ευνοούν την προσπάθεια με την θετική τους στάση, χωρίς να προσπαθούν να αποτρέψουν και να σαμποτάρουν το άτομο.
Άτομα τα οποία πέτυχαν τους στόχους τους, συνήθιζαν να τους διαχωρίζουν σε μικρότερα βήματα. Έτσι ένα βήμα την φορά, ήταν πιο εύκολο να οδηγηθούν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Ακόμα έτειναν να επιβραβεύουν τον εαυτό τους όταν πετύχαιναν ένα από αυτά. Επιπλέον μίλησαν στους φίλους τους και τους δικούς τους ανθρώπους γι’αυτούς τους στόχους, εστιάζοντας στα οφέλη της επιτυχίας.

Το σημαντικότερο όμως όλων είναι το ίδιο το άτομο να πιστέψει στην εσωτερική του δύναμη και να επιβραβεύει την εξέλιξη και την πρόοδο του, όπως επίσης και να συγχωρεί τον εαυτό του σε πιθανές δυσκολίες και αστοχίες που σίγουρα θα υπάρξουν.

[ ρχ γρ λέγεται μν μισυ παντς • Πλάτων 427-347 π.Χ ]

 

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Το «φαινόμενο» των Χριστουγέννων

Το «φαινόμενο» των Χριστουγέννων

Φώτα. Πολλά φώτα. Στολίδια και έντονα χρώματα. Γλυκά και όμορφες μυρωδιές. Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Η πιο λαμπερή και «χαρούμενη» στιγμή του χρόνου. Ή μήπως όχι;

Σχήμα οξύμωρο. Όμως πολλοί άνθρωποι μέσα σε αυτό τον καταιγισμό χαράς και φαινομενικής, κάποιες φορές, ευτυχίας αισθάνονται διαφορετικά από το αναμενόμενο. Έντονο άγχος, βαθιά κατάθλιψη, αισθήματα δυστυχίας και ενοχής. Τι μας δυσκολεύει να εναρμονιστούμε στην γιορτινή αυτή διάθεση;

Απώλεια

Άνθρωποι που κάτι έχασαν, κάποιος έφυγε, κάποιος είναι μακριά. Τα Χριστούγεννα και γενικά οι γιορτές υπενθυμίζουν συνήθως την απουσία και την απώλεια ανθρώπων, καθώς και τις όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που πια δεν είναι δίπλα μας.

Μοναξιά

Χωρίς φίλους, χωρίς οικογένεια, χωρίς σύντροφο. Μια γιορτή που επιβάλλει την παρέα και την συνάθροιση, κατεξοχήν οικογενειακή, πως επιδρά στην μοναξιά; Η μοναξιά «ξεμπροστιάζεται» τις μέρες αυτές και ενώ προϋπάρχει και σε μη εορταστικές περιόδους, τώρα είναι σαν να μεγαλώνει και να παίρνει τεράστιες διαστάσεις μέσα στα φώτα και τα χρώματα. Η συναισθηματική ανάγκη για συντροφικότητα και ψυχική επαφή ματαιώνεται και αυτό εντείνει την απογοήτευση και την θλίψη.

Οικογενειακά τραπέζια

Η θλίψη από την αντίθετη πλευρά της. Καταναλωτισμός, δώρα, υπερφαγία, παρουσιάζονται για να ξεγελάσουν τα ενδοοικογενειακά προβλήματα, τις προστριβές μεταξύ συντρόφων, τους καβγάδες και τις διαφορές μεταξύ παιδιών και γονέων. Ανεπιθύμητες και παρόλα αυτά αναγκαστικές συναντήσεις με συγγενείς. Όλοι γνωρίζουμε αυτά τα τραπέζια από τα οποία κάποιες φορές ευχηθήκαμε να απουσιάζουμε. Όλα κυλούν φαινομενικά ήρεμα, μοιάζει να μην συμβαίνει τίποτα, όμως πίσω από από αυτό υποβόσκουν δύσκολα συναισθήματα. Δεν είναι λίγες οι φορές που το εορταστικό κλίμα καταλήγει πολεμικό, με εντάσεις, φωνές και καβγάδες που βρίσκουν την ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια. Και το κάνουν με μεγάλη επιτυχία, καθώς όσο κρύβουμε τους σκελετούς στο ντουλάπι μας στην πρώτη δυνατή ευκαιρία, όπως αυτή δίνεται σε μία συνάντηση σε οικογενειακό το τραπέζι, το «ντουλάπι»θα ανοίξει με ορμή προς κάθε κατεύθυνση.

Χρόνος

Η πάροδος του χρόνου, όπως συμβαίνει στα γενέθλια και άλλες επετείους, κυρίως την Πρωτοχρονιά, η αλλαγή του χρόνου συνήθως ξυπνάει διάφορες σκέψεις. Άλλος ένας χρόνος που περνά, ο απολογισμός για όσα έγιναν και κυρίως για όσα δεν έγιναν ποτέ, όσα ματαιώθηκαν, μπορούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά στην χαρά του ερχομού του νέου έτους. Γενικά το πέρασμα του χρόνου μας φέρνει πάντα πιο κοντά στην θνητότητα μας με αποτέλεσμα η όποια αναφορά σε αυτόν να λειτουργεί προκαλώντας θλίψη σε ένα άτομο με ιδιαίτερα ζητήματα.

Οικονομική Κρίση

Κάθε είδους γιορτή απαιτεί δαπάνες, έξοδα και δώρα. Βιώνοντας στην υπάρχουσα κατάσταση της κοινωνίας σήμερα, πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν και στην εκπλήρωση των βασικών τους αναγκών, πόσο μάλλον στις εορταστικές περιόδους. Αυτό καταλήγει αναπόφευκτα να τους οδηγεί στην απογοήτευση για την μη εκπλήρωση όσων θα ήθελαν να προσφέρουν στον εαυτό τους και στους γύρω τους. Πολυδάπανες οι ανάγκες λοιπόν, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Συνολικά οι μέρες των εορτών μας φέρνουν αντιμέτωπους με ό,τι στην καθημερινή μας ρουτίνα προσπαθούμε να προσπεράσουμε. Η ανάγκη για να νιώσουμε χαρούμενοι αναδύει τελικά το πόσο δεν είμαστε χαρούμενοι.
Αυτό που έχει σημασία είναι να δώσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να βιώσει τα όποια συναισθήματα του, είτε θετικά είτε αρνητικά. Αν για παράδειγμα υπάρχει κάτι το οποίο μας βασανίζει, μια απώλεια για παράδειγμα ή κάτι που την συγκεκριμένη χρονική στιγμή μας ταλαιπωρεί, είναι θεμιτό να μπορέσουμε να εκφράσουμε την θλίψη μας ή το όποιο άλλο συναίσθημα μας για αυτό, άσχετα αν δεν εναρμονίζεται με το τριγύρω γιορτινό κλίμα. Οφείλουμε να απενοχοποιήσουμε τα οποία συναισθήματα μας, χωρίς το φόβο του πως θα γίνουμε αρεστοί και θα ταυτιστούμε με τους υπόλοιπους. Σαφώς μπορούμε να καταβάλλουμε μια προσπάθεια για να περάσουμε καλύτερα όσον αφορά τα δικά μας θέλω και τις δικές μας επιθυμίες, χωρίς την εξωγενή καταπίεση. Κάποιες φορές χρειαζόμαστε χρόνο για να μπορέσουμε να ανακτήσουμε την χαμένη αισιοδοξία μας στα πράγματα. Αν έτσι αισθάνεστε, αυτά Χριστούγεννα μην φορέσετε προσποιητή ευτυχία, σβήστε τα φώτα, αγκαλιάστε το σκοτάδι σας και ανοίξτε την ψυχή σας!

• Εγώ θα ήθελα ένα Δεκέμβρη με φώτα σβηστά και ανθρώπους αναμμένους | Charles Bukowski •

 

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Δέσμευση! Είναι η απάντηση σε όλα;

Δέσμευση! Είναι η απάντηση σε όλα;

image-2

Δέσμευση, σχέση, συντροφική ζωή, γάμος: θέλουμε το «μαζί». Έχουμε προσδοκίες και απαιτήσεις. Απαιτήσεις ρεαλιστικές, αλλά και μη ρεαλιστικές σε πολλές περιπτώσεις. Ευελπιστούμε πως μέσα στην σχέση με τον/την σύντροφο μας θα καλυφθούν κενά και ελλείψεις του χαρακτήρα μας, της σχέσης με την οικογένεια μας και τους γύρω μας. Θα καλύψουμε την μοναξιά, την δυστυχία και την κενότητα μας. «..Και μάνα και αδερφή μου και αγάπη εσύ..» το λέει και το γνωστό λαϊκό άσμα άλλωστε!

Είναι συνήθης η πεποίθηση πως ο/η σύντροφος θα εμφανιστεί και ως «δια μαγείας» θα μας σώσει και θα μας «απεγκλωβίσει» από όσα μας κρατούν «φυλακισμένους». Επενδύουμε την ευτυχία μας και την αφήνουμε να εξαρτηθεί από τον άλλο. Συχνά λοιπόν εσφαλμένα πιστεύουμε πως όντως η απάντηση σε όλα είναι ένας/μία σύντροφος. Ποιά είναι όμως η αλήθεια;

Στην πλειοψηφία των ανθρώπων υπάρχει μια παγιωμένη αντίληψη η οποία μας καθιστά «μισούς», μη ολοκληρωμένους, μη δημιουργικούς και ελαττωματικούς να καταφέρουμε πράγματα. Αναζητούμε ένα/μία σύντροφο να έρθει να λύσει τα οποία προβλήματα έχουμε. Περιμένουμε από τον/την εκάστοτε σύντροφο για να ξεφορτώσουμε τα δικά μας ζητήματα, σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα προβάλλοντας τα σε εκείνον/εκείνη ως δικά του/της προβλήματα!

Η αλήθεια όμως είναι μάλλον διαφορετική. Το ότι μπορεί να βρήκαμε τον/την κατάλληλο/η για εμάς σύντροφο δεν σημαίνει αυτομάτως πως θα μπορέσει να καλύψει τις ελλείψεις και τα εσωτερικά συναισθηματικά μας κενά. Η ολοκλήρωση και η αίσθηση αυτοεκτίμησης θα πρέπει πρώτα από όλα να πηγάζει από μέσα μας. Τα επαγγελματικά προβλήματα ή οι οικογενειακές προστριβές δεν θα λυθούν με τρόπο μαγικό εφόσον έρχεται κάποιος στην ζωή μας. Ότι υπήρχε πριν θα υπάρχει και μετά. Αρχικά στον έρωτα όλα μοιάζουν ιδανικά και ενδεχομένως κάποιες στιγμές να γίνονται κιόλας. Με το πέρασμα του χρόνου όμως ότι συνέβαινε πριν την απόκτηση της σχέσης μας θα συμβαίνει και μετά. Η ανασφάλεια και η έλλειψη αυτοπεποίθησης, το αίσθημα του κενού μέσα μας, δεν γεμίζει με την παρουσία ενός/μίας συντρόφου, αλλά μόνο μέσα από τη δική μας προσωπική ψυχική επεξεργασία.

Και το ερώτημα είναι ένα: «Αν ήσουν κάποιος άλλος θα σε αγαπούσες;» Και η απάντηση έχει σαφώς να κάνει με το πως εμείς οι ίδιοι είμαστε με τον εαυτό μας, πόσο πιστεύουμε σε εμάς και είμαστε ολοκληρωμένοι σαν προσωπικότητες ώστε να μπορέσουμε εν συνεχεία να σχετιστούμε με τους άλλους. Σημαντικό είναι να αισθανόμαστε πως είμαστε σε θέση να προσφέρουμε και όχι να απαιτούμε συναισθήματα. Χρειάζεται να μπορούμε να δώσουμε χωρίς η πρώτη σκέψη να είναι να πάρουμε πριν ακόμα δώσουμε. Η πληρότητα έρχεται από μέσα προς τα έξω. Όταν χαιρόμαστε και εκτιμούμε την κάθε στιγμή, το τώρα, τότε χαιρόμαστε και την ζωή στο σύνολο της. Σημαντικοί δεν είμαστε επειδή έχουμε τον τάδε σύντροφο, το τάδε χρηματικό ποσό στην τράπεζα και την τάδε εργασιακή καρέκλα. Αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα σημαντικοί είμαστε διότι τα έχουμε καταφέρει μέχρι εδώ, μέσα σε αυτό τον κόσμο. Την ευτυχία μας μπορούμε μόνο εμείς να την δημιουργήσουμε όταν αγκαλιάσουμε εμάς τους ίδιους. Μέσα μας υπάρχουν όλα αυτά που αναζητούμε «απέξω». Κάποιες φορές χάνουμε το δρόμο καθώς ενδεχομένως να περάσαμε δύσκολα ή να χάσαμε συναισθήματα και στιγμές που θα ήταν πολύτιμα και καθοριστικά. Αυτό μπορεί να μας κάνει να χάνουμε την πίστη μας σε εμάς τους ίδιους, όμως θα πρέπει πάντα να μας ωθεί στο να ψάξουμε μέσα μας και να βρούμε όσα φαινομενικά χάθηκαν, όμως στην πραγματικότητα είναι πάντα εκεί!

«Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν θέλει να μοιάσει σε κανέναν και ούτε ψάχνει το άλλο του μισό. Νιώθει ολόκληρος και μόνο τότε μπορεί να μοιραστεί.

Από την ταινία :Κοινός παρονομαστής»

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993

 

Επιθυμίες

Ζωή και θάνατος. Τα βασικά ένστικτα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μας κινητοποιούν για όσα θα βιώσουμε και για όσα θα επιθυμήσουμε. Μας ωθούν σε ανάγκες και επιθυμίες.

Επιθυμία

= ροπή προς απόλαυση ή κτήσιν τινός

Οι βασικές ανάγκες συνήθως είναι οι ίδιες σε όλη την πορεία της ζωής μας (σίτιση, ύπνος κλπ). Οι επιθυμίες μπορούν να αλλάζουν και να μεταβάλλονται. Ποιοι παράγοντες συμβάλλουν ή επηρεάζουν στο να επιθυμούμε αυτά τα οποία τελικά φαίνεται να επιθυμούμε;

Αρχικά μάλλον μάθαμε να θέλουμε κάποια πράγματα. «Έτσι έπρεπε να γίνει», «Αυτό ήταν το σωστό»! Πολλές φορές ακολουθούμε αυτό που «πρέπει», εγκλωβισμένοι στο γενικά παραδεκτό ως σωστό από τους άλλους. Αυτό συνήθως είναι και το κοινωνικά αποδεκτό. Συμμορφωνόμαστε με την κοινωνία, την «πλειοψηφία» για να είμαστε αρεστοί και αποδεκτοί. Πολλές φορές ερχόμαστε σε κόντρα με την πραγματική ενστικτώδη επιθυμία μας έτσι ώστε τελικά να καλύψουμε την ανασφάλεια μας μέσα στο ευρύτερο σύνολο.

Από το γενικό όμως ας πάμε και στο ειδικό. Η οικογένεια, το άμεσο περιβάλλον και τα οικεία πρόσωπα. Εκεί οι συγκρούσεις του θέλω μας και αυτού που θέλουν οι οικείοι μας συχνά μοιάζουν αναπόφευκτες. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις είναι που καταλήγουμε να έχουμε πλήρως ενστερνιστεί την επιθυμία εκείνων. Και όντως πραγματικά πιστεύουμε πως είναι η δίκη μας επιθυμία. Κάτι όμως «δεν πάει καλά» και εκεί έρχεται η σύγκρουση του ασυνείδητου με αυτό που συνειδητά και φαινομενικά ξεκάθαρα έχουμε επιλέξει. «Πως είναι δυνατόν να φέρομαι έτσι ενώ δεν το θέλω;», «Πως ενώ επιθυμώ το Α, πράττω έτσι ώστε να οδηγηθώ στο Β;». Συνήθεις απορίες που οδηγούν στο συμπέρασμα πως κάπου έχουμε χαθεί στην διαδρομή. Κάποια εξωγενής επιρροή μας αποστρέφει από την δίκη μας θέληση.

Οι καταπιεσμένες επιθυμίες. Η καταπίεση μιας επιθυμίας συχνά ενέχει μέσα και την «θυσία» για κάποιο άλλο πρόσωπο ή για κάποιο σκοπό. Πολλές φορές αυτό λειτουργεί ανασταλτικά και στην σχέση μας με τους άλλους. Δημιουργεί συναισθήματα που καταπιέζουν εμάς τους ίδιους με σκοπό να ικανοποιήσουμε τον άλλο, να είμαστε το «καλό παιδί» της εκάστοτε ιστορίας, με αποτέλεσμα να λέμε όχι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Υπάρχουν και οι περιπτώσεις που ενώ έχουμε μια ξεκάθαρη επιθυμία αυτή έρχεται να σαμποταριστεί από φαινόμενα των καιρών ή αντιγραφή αυτών που κάνουν οι άλλοι. Δηλαδή σε πολλές περιπτώσεις δεν έρχεται κάποιος να μας επιβάλλει την δική του επιθυμία αλλά εμείς την κυνηγάμε. Νομίζουμε πως όταν θα είμαστε «σαν τους άλλους» θα είμαστε καλά, θα είμαστε ικανοποιημένοι και θα αισθανθούμε αρκετοί. Ουσιαστικά μιλάμε για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Σημαντικό όσον αφορά τις επιθυμίες μας είναι να τις διαφοροποιήσουμε από τις ανάγκες. Στις μέρες μας συχνά η επιθυμία βαφτίζεται ανάγκη πράγμα το οποίο μπορεί να μας αποπροσανατολίσει και να μας οδηγήσει σε άσκοπες ενέργειες, σε σπατάλη χρημάτων αλλά κυρίως σε «σπατάλη» της ίδια μας της ψυχής.

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι πραγματικά επιθυμούμε, πρέπει αρχικά να καταλάβουμε τον εαυτό μας. Να ψάξουμε λίγο βαθύτερα και να αποδεχθούμε ακόμα και εκείνα τα οποία δεν θέλουμε και πολύ να παραδεχθούμε για εμάς. Να δούμε την αλήθεια του ποιοι πραγματικά είμαστε. Αυτό δεν σημαίνει πως οι επιθυμίες μας θα έρχονται πάντα σε αντιπαράθεση με τα «πρέπει» και με τους άλλους. Η κατανόηση του εαυτού όμως, μας δίνει την ικανότητα να μπορούμε να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη, στην επιθυμία, στην υποχρέωση. Και όπου χρειαστεί να διαφωνήσουμε, έχοντας όμως «συμφωνήσει» με το πραγματικό θέλω μας.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993

«Μύθοι» και παρερμηνείες για την Ψυχοθεραπεία

Ψυχοθεραπεία. Στο άκουσμα της λέξης και μόνο δημιουργούνται πολλές σκέψεις και προβληματισμοί. Αρκετοί άνθρωποι προσερχόμενοι στην θεραπεία έχουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες για το τι πρόκειται να συμβεί. Παρουσιάζουν μια στρεβλωμένη αντίληψη για το τι είναι η ψυχοθεραπεία και κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται. Συνήθως βιάζονται και ζητούν έτοιμες λύσεις. Πολλές φορές εντυπωσιάζομαι όταν ζητείται μια άμεση λύση σε ένα πρόβλημα το οποίο «χτίζεται» και «επαναλαμβάνεται» για χρόνια. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά ορισμένες πεποιθήσεις για την ψυχοθεραπεία, εξηγώντας παράλληλα και τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. 

  • Συχνά οι θεραπευόμενοι έρχονται με συγκεκριμένο σκεπτικό για την χρονική διάρκεια της θεραπείας. Από τη μια πλευρά πιστεύεται πως η θεραπεία θα πρέπει να είναι βραχύχρονη και σύντομη και από την άλλη θεωρείται πως θα πρέπει να είναι μακροχρόνια. Τίποτα από τα δύο δεν είναι απόλυτο. Η χρονική διάρκεια της ψυχοθεραπείας καθορίζεται από το εκάστοτε θεραπευτικό μοντέλο στο οποίο είναι εκπαιδευμένος κατάλληλα ο ψυχοθεραπευτής. Επίσης η διάρκεια ποικίλλει ανάλογα με το αίτημα του κάθε θεραπευομένου. Καλό είναι πάντα το ζήτημα του ποσό θα διαρκέσει μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία να συζητείται μεταξύ θεραπευτή και θεραπευομένου.
  • Σε άλλες περιπτώσεις θεωρείται ότι θα πρέπει ο θεραπευτής να πράττει σύμφωνα με την θέληση του θεραπευομένου ώστε εκείνος να φεύγει ικανοποιημένος από την θεραπεία. Υπάρχει δηλαδή η λανθασμένη πεποίθηση πως για να πηγαίνουν «όλα καλά» ο θεραπευτής θα πρέπει να κάνει και να λέει εκείνα που επιθυμεί ο θεραπευόμενος. Αυτό ομως που χρειάζεται να γίνει κατανοητό είναι πως η θεραπευτική διαδικασία δεν είναι μια ευθεία ανοδική γραμμή αλλά ενέχει, προβληματισμό, σκέψη, δύσκολα συναίσθημα και αρκετά «σκαμπανεβάσματα». Ο θεραπευτής είναι εκείνος που οφείλει να «ψυχοεκπαιδεύσει» τον θεραπευόμενο ωστε να κατανοήσει πως η θεραπεία έχει κανόνες και υποχρεώσεις, όπως όλα τα πράγματα στην ζωή μας. Η θεραπεία λοιπόν πρέπει να διέπεται από όρια τα οποία θα σέβεται θεραπευτής και θεραπευόμενος. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει πάντα ο θεραπευόμενος να συμφωνεί με τον θεραπευτή του. Είναι θεμιτές οι οποίες αντιρρήσεις. Όμως ο θεραπευτής είναι από φύση και θέση εκείνος που έχει εκπαιδευτεί ώστε να βλέπει τα πράγματα λίγο βαθύτερα και να τα κατανοεί λίγο καλύτερα από τους υπόλοιπους. 
  • Σημαντική παρερμηνεία δημιουργείται κάποιες φορές και σχετικά με την πληρωμή. Σε μία θεραπευτική σχέση τα χρήματα αποτελούν ένα λεπτό προς διαχείριση ζήτημα. Ένας θεραπευτής εκτός της προσφοράς υπηρεσίας που καταβάλλει την ώρα της συνεδρίας, ακολουθεί μια σειρά διεργασιών και προετοιμασίας πριν αλλά και μετά την ώρα της συνεδρίας. Είναι επαγγελματίας και οφείλει ναι πληρώνεται για την παροχή υπηρεσίας. Μοιάζει άβολο καθώς μιλάμε για μία κοντινή ανθρώπινη σχέση, όμως είναι θέμα ορίων και σεβασμού να κατανοούμε την θέση του θεραπευτή, του οποίοι αυτό είναι το επάγγελμα του και χρειάζεται να πληρωθεί.
  • Στο παραπάνω ίσως έγκειται και η παρερμηνεία του είδους της σχέσης που υπάρχει μεταξύ θεραπευτή και θεραπευομένου. Ορισμένοι θεραπευόμενοι προσπαθούν να κάνουν φίλο τον θεραπευτή τους. Αυτό είναι ένα συχνό λάθος και κάτι το οποίο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί.  Η σχέση θεραπευτή – θεραπευομένου είναι άνιση, ως προς την ευαλωτότητα του θεραπευομένου, που έχει έρθει προκειμένου ο θεραπευτής να τον βοηθήσει. Εξ’ορισμού λοιπόν αυτή δεν είναι μια ισότιμη φιλική σχέση. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό αυτό και να τηρούνται πάντα τα δέοντα.
  • Στο γραφείο ενός ψυχολόγου συχνά παρουσιάζονται θεραπευόμενοι με ζητήματα διαφόρων ειδών και διαφορετικής «βαρύτητας». Υπάρχουν στιγμές και περιπτώσεις που ένας ψυχολόγος θα χρειαστεί να παραπέμψει έναν θεραπευόμενο σε κάποιον άλλο ψυχοθεραπευτή ή ψυχίατρο. Αυτό συχνά παρεξηγείται και μεταφράζεται σε απόρριψη. Αντιθέτως όμως, κάτι τέτοιο έρχεται να πραγματοποιηθεί προς όφελος του θεραπευομένου. Όταν ο θεραπευτής κρίνει απαραίτητη μια παραπομπή, οι λόγοι ενδεχομένως να είναι ότι η θεραπεία δεν εξελίσσεται πλέον προς όφελος του θεραπευομένου, ή κρίνει πως ο θεραπευόμενος θα μπορούσε να βοηθηθεί καλύτερα π.χ. με χορήγηση κάποιας φαρμακευτικής αγωγής. Επομένως μια παραπομπή δεν ενέχει το «δεν σε συμπαθώ» αλλά το «δεν μπορώ να σε βοηθήσω με τον τρόπο που εσύ χρειάζεσαι».
  • Χαρούμενος πάντα μετά την συνεδρία; Συχνή προσδοκία όμως συνήθως ανέφικτη. Οι «καρποί» της θεραπείας έρχονται μετά από αρκετή «ψυχική δουλειά», αρκετό κόπο και προβληματισμό. Οτιδήποτε «σπείρεις» χρειάζεται χρόνος για να το «θερίσεις». Επομένως δεν υπάρχουν μαγικά φίλτρα και λύσεις που μπορούν αυτομάτως να δοθούν. Υπομονή και επιμονή θα είναι απαραίτητες σε μια θεραπευτική διαδικασία. 
  • Συνέπεια και ασυνέπεια. Μια άλλη λανθασμένη αντίληψη είναι η πεποίθηση πως η έλευση για ψυχοθεραπεία μπορεί να γίνεται κατά συνθήκη. Για παράδειγμα, μία φορά τον ένα μήνα, δύο φορές τον επόμενο ή «θα πάω για θεραπεία όταν έχω όρεξη». Δυστυχώς η θεραπεία ταυτίζεται από ορισμένους με μια βόλτα για καφέ με ένα φίλο. Η ψυχοθεραπεία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι επένδυση στον εαυτό, που απαιτεί συνέπεια και σταθερότητα. Επομένως η «άτακτη» έλευση δεν αποδίδει ποτέ, αντιθέτως λειτουργεί απλά σαν ένα άδειασμα πληροφοριών και γεγονότων στον θεραπευτή, που δεν συμπεριλαμβάνει καμία ψυχική διεργασία από τον θεραπευόμενο. 

Ακούω συχνά την φράση «η ψυχοθεραπεία είναι για τους αδύναμους». Νομίζω αυτή είναι και η σημαντικότερη παρανόηση. Για ψυχοθεραπεία συνήθως έρχονται οι δυνατοί. Εκείνοι που αναγνωρίζουν το «πρόβλημα», το «λάθος» και που είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την αλήθεια κατά πρόσωπο. Εκείνοι που είναι έτοιμοι να αναλάβουν την ευθύνη και το ψυχικό κόστος αυτού που συμβαίνει. Επομένως οι «αδύναμοι» είναι εκείνοι που μάλλον δεν θα έρθουν ποτέ για θεραπεία. Σε αυτό έρχεται να κουμπώσει και μια άλλη φράση που συχνά ακούγεται, ότι «η ψυχοθεραπεία είναι για όλους». Και όμως η ψυχοθεραπεία δεν είναι για όλους. Η ψυχοθεραπεία είναι για εκείνους που μπορούν, εκείνους που θέλουν και είναι έτοιμοι να προσπαθήσουν, έχοντας θάρρος, όντας συνεπείς απέναντι στην θεραπεία αλλά κυρίως απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό. 

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
 697 2603645  2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com