Κακοποίηση Ζώων

Κακοποίηση Ζώων

Συχνά, με αφορμή κάποιο περιστατικό της επικαιρότητας, διαβάζω κάτω από άρθα για την κακοποίηση των ζώων, σχόλια ανθρώπων που περιλαμβάνουν υποτίμηση και ειρωνεία για όσους υπερασπίζονται τα δικαιώματα των ζώων, παραλληλίζοντας τα με το τι συμβαίνει αντίστοιχα σε ανθρώπους, σε μία άλλη, εντελώς διαφορετική συνθήκη και περίπτωση. Η κύρια ιδέα τους είναι, πως το ενδιαφέρον που υπάρχει για τα ζώα θα έπρεπε να υπάρχει για τους ανθρώπους. Μάλλον τους συγκεκριμένους δεν ενδιαφέρουν οι άνθρωποι και όχι εκείνους που υπερασπίζονται τα ζώα. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως η αγάπη και το ενδιαφέρον για τα ζώα ΔΕΝ αναιρεί την αγάπη και το ενδιαφέρον για τους ανθρώπους. Κάποιος που κακοποιεί ζώα είναι εν δυνάμει εκείνος που θα κακοποιεί και ανθρώπους. Το ψυχολογικό προφίλ ενός ανθρώπου που βασανίζει ένα σκύλο, για παράδειγμα, είναι αντίστοιχο και ομοιάζει με εκείνο το ψυχολογικό προφίλ του ανθρώπου που χτυπάει την γυναίκα του.

Τι εννοούμε με τον όρο κακοποίηση ζώων

Ο Agnew (1998) προσπάθησε να ορίσει τι συνιστά η κακοποίηση των ζώων, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά

• Η βλάβη που προκαλείται στα ζώα θα πρέπει να θεωρείται κοινωνικά μη αποδεκτή.

• Να γίνεται με πρόθεση.

• Να είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής, δηλαδή να μην επιβάλλεται από κάποιον άλλο.

Στην κακοποίηση των ζώων περιλαμβάνεται επίσης και η παραμέληση ικανοποίησης των αναγκών τους, όπως η ανεπαρκής σίτιση τους καθώς και οι εκάστοτε συνθήκες διαβίωσης τους.

Προφίλ των ατόμων που κακοποιούν ζώα

Υπάρχουν πολλές μελέτες και θεωρίες για τους κακοποιητές ζώων. «Χονδρικά» θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για δύο κατηγορίες ατόμων. Στην πρώτη συμπεριλαμβάνονται συναισθηματικά ανώριμα άτομα τα οποία, δεν αντιλαμβάνονται το βαθμό του πόνου που προκαλούν στο ζώο. Για παράδειγμα, ίσως τα πολύ μικρά παιδιά θα μπορούσαν να είναι σε αυτή την κατηγορία καθώς δεν διαθέτουν το απαιτούμενο επίπεδο ωριμότητας ώστε να αντιληφθούν την πράξη τους. Στην δεύτερη κατηγορία, εντάσσονται άτομα τα οποία αντλούν ικανοποίηση, έως και ηδονή, από την βλάβη και την οδύνη που προκαλούν. Τα άτομα αυτά αισθάνονται δύναμη μέσω της επιβολής εξουσίας και ελέγχου, που συνήθως δεν μπορούν να επιβάλλουν με κανένα άλλο θεμιτό τρόπο στην ζωή τους. Προσπαθούν να αισθανθούν επαρκείς με αυτόν τον τρόπο, νομίζοντας πως έτσι θα αισθανουν κατ’επεκτάση αυτοπεποίθηση.

Ανάγοντας το φαινόμενο στην ευρύτερη ελληνική κοινωνία και στην αντίληψη, που δυστυχώς ακόμα συναντάται σε μεγάλο βαθμό, ότι δηλαδή τα ζώα αποτελούν «αντικείμενα» και εξυπηρετούν χρηστικούς και μόνο σκοπούς, ορισμένοι θεωρούν πως μπορούν να τους επιβληθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Αν ανάγουμε το φαινόμενο σε μικρότερη κλίμακα διαπιστώνουμε τις «ρίζες» του φαινομένου στην έλλειψη παιδείας και ευγένειας, που στο άτομο οφείλει να παράσχεται από την οικογένεια και από τους κοινωνικούς φορείς, όπως για παράδειγμα το σχολείο. Δυστυχώς σε πολλές κοινωνίες, όπως και στην δίκη μας, πάσχουμε και υστερούμε σε όλους αυτούς τους τομείς.

Συνολικά, θα λέγαμε πως ένα άτομο το οποίο κακοποιεί ένα ζώο, άσχετα από την αιτιολογία που το οδήγησε να προβεί σε αυτή την πράξη, η οποία είναι πολυπαραγοντική, παρουσιάζει έλλειψη ενσυναίσθησης. Δηλαδή δυσκολεύεται να μπει στην θέση εκείνου που υποφέρει και πονάει. Δεν μπορεί να συνάψει στενές σχέσεις ουσιαστικά με κανένα, καθώς χαρακτηρίζεται από έλλειψη αυτοπεποίθησης, νιώθει ανάξιο και ανεπαρκές. Μία πράξη κακοποίησης την βιώνει σαν ένεση και τόνωση του παθολογικού ναρκισσισμού του.

Κακοποίηση ζώων ως προθάλαμος για την κακοποίηση ανθρώπων

Σύμφωνα με έρευνες υπάρχει μεγάλη συνάφεια ανάμεσα στην κακοποίηση ζώων και ανθρώπων. Έχει παρατηρηθεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, πως άτομα που έχουν διαπράξει κατά συρροήν εγκλήματα, στο ιστορικό τους έχουν διαπράξει και κακοποίηση εναντίον κάποιου ζώου.

Σε μελέτες που διεξήγαγαν οι Felthous και Keller (1987) σε δείγμα ατόμων με ποινικά και ψυχιατρικά ζητήματα, εντοπίστηκε ότι η κακοποίηση ζώων είχε πραγματοποιηθεί σε ποσοστό μέχρι και 57% των ερωτηθέντων.

Ο Robert Ressler, εγκληματολόγος και πρώην πράκτορας του FBI, σε μελέτη του (1990), με δείγμα δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων, διαπίστωσε πως τα άτομα αυτά στην παιδική τους ηλικία, είχαν κακοποιήσει ζώα σε ποσοστό 70%.

Η κακοποίηση ζώων από ανθρώπους σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με την κακοποίηση ή παραμέληση αυτών των ίδιων ανθρώπων από τους γονείς τους κατά τα παιδικά τους χρόνια. Η κακοποίηση αφορά είτε εκείνους ως παιδιά με άμεσο τρόπο, είτε με έμμεσο τρόπο, βλέποντας δηλαδή τους γονείς τους να κακοποιούν εκείνοι τα ζώα.

Άλλες μελέτες συσχετίζουν την κακοποίηση των ζώων με την κακοποίηση παιδιών, οποιασδήποτε μορφής. Ο καθηγητής κλινικής ψυχολογίας William Friedrich (1992), σε έρευνα του διαπίστωσε ότι το 25% – 35% του γυναικείου και ανδρικού πληθυσμού, που ως παιδιά είχαν υποστεί κακοποίηση, κατέληγαν βασανιστές ζώων. Σε πιο πρόσφατες μελέτες μετά το 2000, διαπιστώθηκε και πάλι πως η ενδοοικογενειακή βία και η κακοποίηση σε παιδιά, στην συνέχεια τα οδηγούσε σε μία σκληρή στάση απέναντι στα ζώα σε πόσοστο 60%.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω, ο ρόλος της ενσυναίσθησης είναι καθοριστικός στην διαμόρφωση μίας κακοποιητικής προσωπικότητας. Η ενσυναίσθηση αναπτύσσεται στα πρώιμα στάδια της ζωής του ατόμου και οφείλεται στην σχέση μεταξύ γονέα και παιδιού. Η απουσία της λοιπόν αναπόφευκτα δημιουργεί έναν ενήλικα που μπορεί να προβεί σε τέτοιου είδους ενέργειες. Σύμφωνα με τους Magid και McKelvey (1987) τα παιδιά με συναισθηματικές ελλείψεις, πιθανόν να μην έχουν αναπτύξει την απαιτούμενη ενσυναίσθηση, και έτσι υπάρχει περίπτωση να κακομεταχειρίζονται τα ζώα. Η σχέση μεταξύ ενσυναίσθησης και μικρότερης πιθανότητας εμφάνισης βίας προς τους άλλους έχει αποδειχθεί. Η ενσυναίσθηση για τους ανθρώπους και η ενσυναίσθηση για τα ζώα δεν είναι πάντα ταυτόσημες όμως υπάρχει υψηλή συσχέτιση, για να μπορούμε να αναφερόμαστε σε αυτό (Ascione, 2005).

Σαφώς η βάναυση μεταχείριση και κακοποίηση ζώων δεν συνεπάγεται πάντα και άλλες βίαιες πράξεις και ενέργειες. Όπως και το αντίστροφο. Δεν μπορούμε όμως να παραλείψουμε το γεγονός, ότι η κακοποίηση ενός ζώου δεν αποτελεί τυχαία και μεμονωμένη πράξη χωρίς αντίστοιχο ψυχοπαθολογικό υπόβαθρο. Οφείλουμε να δίνουμε την απαιτούμενη σημασία χωρις να υποβαθμίζουμε την σημαντικότητα αυτής της πράξης βίας, και σε ατομικό επίπεδο αλλά και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Συμπερασματικά καταλήγουμε, πως η βία είναι ένας κύκλος. Φαύλος κύκλος. Και συνήθως ο θύτης έχει υπάρξει θύμα και το αντίστροφο. Αν κάτι μας λείπει αυτό είναι η παιδεία και κατ’επέκταση οι κοινωνικές δεξιότητες στην συμπεριφορά μας. Βάζοντας εμάς στην θέση εκείνου που πονάει τότε μόνο αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της καταστροφής. Το πως συμπεριφερόμαστε σε κάποιον πιο αδύναμο από εμάς, κάποιον από τον οποίο δεν περιμένουμε και δεν προσδοκούμε κάτι, κάποιον που δεν μπορεί τις περισσότερες φορές να υπερασπιστεί καν την ύπαρξη του, όπως ένα ζώο, είναι εικόνα του ποιοι πραγματικά είμαστε! Ας σπάσουμε αυτό τον κύκλο!

Βιβλιογραφικές Αναφορές

Agnew John (2003). Painting the Secret World of Nature. North Light Books.

Αscione,F. R. , Barnard, S. , Brooks, S. & sell-smith, J. (2006). Animal Abuse and Developmental Psychopathology: Recent Research, Programmatic, and Therapeutic Issues and Challenges for the Future. In A.

H. Fine (Ed.), Handbook on animal-assisted therapy : theoretical foundations and guidelines for practice(2rd Ed.) (pp.355-388). London: Academic Press.

Guither D.Harold (1998). Animal Rights: History and Scope of a Radical Social Movement. Southern Illinois University Press, Carbondale, IL.

Paul Waldau (2011). Animal Rights: What Everyone Needs to Know. Oxford University Press, New York.

Rogers J. Lesley (1998). Minds of Their Own: Thinking and Awareness in Animals. PublisWestview Press, Boulder, CO.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Καταναλωτική Μανία

Καταναλωτική Μανία

Βομβαρδισμός διαφημίσεων για εβδομάδα εκπτώσεων σε όλα τα social media, Black Friday, διαφημιστικά μηνύματα και προσφορές κάθε είδους για όλων των ειδών τα πράγματα. Έντονο φαινόμενο της σημερινή εποχής, που σχεδόν «υπνωτίζει» το καταναλωτικό κοινό, οδηγώντας το να αγοράσει και συνήθως να σπαταλήσει χρήματα σε προϊόντα και αγαθά τα οποία του είναι περιττά και συνήθως δεν χρειάζεται.

Η καταναλωτική μανία υποδηλώνει την αίσθηση ανικανοποίητου όσον αφορά την απόκτηση και συλλογή υλικών αγαθών. Το άτομο αγοράζει συνεχώς πράγματα και όμως μένει και πάλι ανικανοποίητο καθώς συνεχώς επιθυμεί να αγοράσει περισσότερα.

Η καταναλωτική μανία είναι μια παθολογική κατάσταση. Το άτομο μέσα από μια ψυχαναγκαστική συμπεριφορά αγοράζει πράγματα ώστε να ικανοποιηθεί και να νιώσει χαρά και ευχαρίστηση. Αυτή όμως είναι μια πρόσκαιρη και εφήμερη χαρά, η οποία τελικά οδηγεί σε αναζήτηση και άλλων υλικών και εκ νέου αγοράς αγαθών, με αποτελέσμα να γίνεται εμμονή. Η εμμονή και η εξάρτηση που τελικά αποκτά του δίνει μια πρόσκαιρη πληρότητα, και έτσι ακολουθείται ξανά ο ίδιος φαύλος κύκλος. Όλη αυτή η διαδικασία επιφέρει εντέλει απογοήτευση και ενοχές.

Η καταναλωτική μανία συνήθως αποτελεί ένα «σύμπτωμα». Μέσα από αυτή την συμπεριφορά υπερκαταναλωτισμού το άτομο προσπαθεί να καλύψει το αίσθημα κενού που βιώνει. Προσπαθεί να αναπληρώσει βαθύτερες ανικανοποίητες ανάγκες του, όπως την αίσθηση της μοναξίας, του θυμού, της θλίψης που δεν εκφράζει και κυρίως της χαμηλής αυτοεκτίμησης που αισθάνεται.

Ο υπερκαταναλωτισμός σχετίζεται με την εικόνα του εαυτού, με την λανθασμένη πεποίθηση ότι είμαστε αυτό που «δείχνουμε» προς τα έξω. Η συσσώρευση υλικών αγαθών δημιουργεί μια ουτοπική αίσθηση ασφαλείας. Θεωρώντας ότι αν για παράδειγμα φοράμε ακριβά και διαφορετικά ρούχα συνεχώς ή αν έχουμε μεγάλη ποσότητα υλικών αγαθών, οι άλλοι θα μας αγαπούν και κυρίως θα μας αποδέχονται. Το άτομο αισθάνεται πως η υπερβολική κατοχή αγαθών το κάνει να υπερτερεί σε σχέση με όσους δεν έχουν την ίδια ποσότητα. Εσφαλμένα, προσπαθεί να ορίσει την προσωπική και οικογενειακή του ευτυχία μέσα από αυτό, αναζητώντας κοινωνική ταυτότητα προερχόμενη από αντικείμενα.

Η καταναλωτική μανία είναι μια μέθοδος για να υπερβούμε τα ουσιαστικά προβλήματα μας, χρησιμοποιώντας τα υλικά αγαθά σαν υποκατάστατο της βαθύτερης ανάγκης μας για επαφή και επικοινωνία. Κάθε νέα αγορά στην φαντασία του ατόμου λειτουργεί ανακουφιστικά απέναντι στις αγχογόνες καταστάσεις της καθημερινότητας.

Η ασταμάτητη ανάγκη για κατανάλωση, καταλήγει να απορροφά το άτομο σε βαθμό εθιστικό. Το γεγονός αυτό περιορίζει την ουσιαστική επικοινωνία και την συναναστροφή του ατόμου με τους ανθρώπους γύρω του. Το άτομο χρειάζεται να συνειδητοποιήσει τι πραγματικά συμβαίνει για να βγει από τον κλοιό της άνευ ορίου κατανάλωσης και να μην υποκείπτει στις εκάστοτε διαφημιστικές στρατηγικές για την πώληση ενός προϊόντος που υπόσχεται μια ιδανική «κατάσταση» την οποία σαφώς δεν θα φέρει τελικά.

Πως όμως μπορεί να αντιμετωπιστεί η καταναλωτική μανία;

Αρχικά θα χρειαστεί να ιεραρχήσουμε τις ανάγκες μας και να εντοπίσουμε αυτά που πραγματικά χρειαζόμαστε. Μια λίστα θα βοηθούσε να συγκεκριμενοποιήσουμε τι υλικά αγαθά έχουμε ανάγκη.

Χρειάζεται επίσης να βάλουμε ένα οικονομικό όριο και αν βγούμε, για παράδειγμα, για ψώνια στα μαγαζιά, να έχουμε συγκεκριμένο χρηματικό ποσό μαζί μας και να αποφύγουμε την χρήση πιστωτικών καρτών.

Είναι πολύ βοηθητικό να έχουμε μια λίστα εσόδων – εξόδων που να συμπεριλαμβάνει και τις καθημερινές μας συναλλαγές.

Στην εποχή όπου οι διαδικτυακές αγορές είναι μια μεγάλη ευκολία και παράλληλα παγίδα, θα ήταν καλό να περιορίσουμε τον χρόνο μας στο διαδίκτυο και να αυξήσουμε τις επαφές με τους ανθρώπους γύρω μας, δημιουργώντας έτσι και περισσότερες κοινωνικές επαφές.

Το σημαντικότερων όλων, είναι να τροποποιήσουμε τις σκέψεις που έχουμε όσον αφορά την κατανάλωση των αγαθών και να αποσυνδέσουμε την ευτυχία μας από τον άκρατο υλισμό. Κυρίως χρειάζεται να καταλάβουμε περισσότερο ττον εαυτό μας, να εντοπίσουμε πια συναισθήματα μας διακατέχουν όταν καταναλώνουμε μανιωδώς και την βαθύτερη αιτία που μας προκαλεί την καταναλωτική μανία. Όταν η κατάσταση γίνεται ανεξέλεγκτη σαφώς μπορεί να αντιμετωπιστεί με την κατάλληλη ψυχοθεραπευτική παρέμβαση.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος 
Ν.Καζαντζάκη 13 71202 Ηράκλειο Κρήτης 
📞 697 2603645 • 2810 226993

Πως η σωματική άσκηση μπορεί να γίνει «καταφύγιο» από το άγχος

Πώς η σωματική άσκηση μπορεί να γίνει «καταφύγιο» από το άγχος

Ρωτώντας την πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω μας αν θα είχαν κάποιο κίνητρο για να ασκηθούν, οι περισσότεροι απαντούν ότι θα μπορούσαν να ασκηθούν αν αυτό τους βοηθούσε να χάσουν βάρος, και αυτός θα ήταν ο μόνος λόγος για σωματική άσκηση. Δυστυχώς για τους περισσότερους, η άσκηση δεν αποτελεί μέρος της ζωής και της καθημερινότητας τους. Μπορεί να ασκούνται σποραδικά, για παράδειγμα θα πάνε για περπάτημα μια μέρα περιήγησης σε αξιοθέατα ή θα χορέψουν σε μια γαμήλια δεξίωση. Όμως το να ασκηθούν συχνά δεν συμβαίνει εκτός αν είναι απαραίτητο ώστε να επιταχυνθεί η απώλεια βάρους τους. Εντωμεταξύ, πολλές μελέτες καταδεικνύουν τα πολλαπλά οφέλη της άσκησης. Στο εξωτερικό οι ψυχίατροι και οι ιατροί όλων των ειδικοτήτων, συνταγογραφούν θεραπευτική άσκηση, πράγμα το οποίο, λέγεται πως, σύντομα θα έρθει και στη χώρα μας. Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες η έλλειψη της σωματικής άσκησης συνδυάζεται με την παρουσία χρόνιων και σοβαρών νοσημάτων.

Πιο συγκεκριμένα η άσκηση προάγει και βοηθά το άτομο στους ακόλουθους τομείς:

  • την βελτίωση του ύπνου
  • την διατήρηση και βελτιστοποίηση των γνωστικών ικανοτήτων
  • την βελτίωση της αντοχής των οστών
  • την υγεία των καρδιαγγειακών κυττάρων
  • τη μείωση της πιθανότητας ορισμένων μορφών καρκίνου
  • την ρύθμιση του ελέγχου της γλυκόζης στον διαβήτη
  • την βελτίωση των διαταραχών της διάθεσης
  • την μείωση του στρες
  • την απώλεια βάρους

Είναι δεδομένο ότι η απουσία σωματικής δραστηριότητας (για παράδειγμα αν κάποιος δεν μπορεί να κινηθεί για μεγάλο διάστημα) προκαλεί σημαντική μυική απώλεια. Έτσι, μια ζωή αποφυγής της σωματικής δραστηριότητας μπορεί να κάνει απλά καθημερινά πράγματα, όπως το περπάτημα ή τη μεταφορά πακέτων, δύσκολα, καθώς οι μύες στα χέρια, στα πόδια και στην πλάτη γίνονται πιο αδύναμοι και λιγότερο λειτουργικοί, και σε συνδυασμό με το πέρασμα της ηλικίας, ατροφούν.

Ένα τεράστιο όφελος της άσκησης, το οποίο συνήθως δεν τονίζεται αρκετά, είναι ότι μπορεί να αποτελέσει ένα «καταφύγιο» από την πίεση και το στρες που μας περιβάλλει. Για παράδειγμα, άνθρωποι σε καθιστικές εργασίες ή σε επαγγέλματα που απαιτούν συναναστροφή με πολύ κόσμο ή και το αντίθετο, στην άσκηση βρίσκουν ένα δικό τους προσωπικό χώρο εκτόνωσης και ευεξίας. Συχνά λένε: «Δεν θέλω να ακούσω κανέναν να μιλάει», «Η άσκηση μου επιτρέπει να ξεφύγω», ή «Η μετάβαση σε αυτό μου δίνει την ευκαιρία να συναναστραφώ με τους φίλους μου».

Όλοι μας χρειαζόμαστε χρόνο για να απενεργοποιήσουμε το τμήμα του εγκεφάλου μας, που μας υπενθυμίζει συνεχώς τι «πρέπει» να κάνουμε. Ο διαλογισμός ή το διάβασμα, η μουσική ή κάποιο άλλο χόμπι μπορεί επίσης να οδηγούν σε αυτό το αποτέλεσμα. Αλλά η άσκηση, είτε πρόκειται για έναν περίπατο είτε για μια βόλτα με ποδήλατο, έναν αγώνα τένις ή άσκηση με βάρη, οδηγεί στο ίδιο πράγμα με περισσότερα ευεργετικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, προσπαθώντας ο ασκούμενος συμβαδίσει με τις κινήσεις του εκπαιδευτή του σε ένα ομαδικό πρόγραμμα άσκησης ή μετρώντας τις επαναλήψεις ενώ σηκώνει βάρη, επικεντρώνει το μυαλό του στο «άμεσο», στο τώρα. Όχι στο «μελλοντικό», στο πως θα είναι, ή στο παρελθόν στο πως ήταν ή δεν ήταν. Η κύρια πηγή του άγχους είναι η προβολή στο μέλλον, επομένως το άτομο οργανώνει και συγκεντρώνει την σκέψη του σε αυτό που συμβαίνει τώρα αποβάλλοντας άλλες αγχογόνες σκέψεις. Είναι πολύ δύσκολο να ανησυχείς για οποιοδήποτε πρόβλημα όταν η άμεση μέριμνα σου είναι αν θα μπορέσεις να συνεχίσεις να μετακινείς ένα μέρος του σώματος για να ολοκληρώσεις μια άσκηση, ακολουθώντας τον εκπαιδευτή σου.

«Όταν τελειώσει η προπόνηση μου με τον προσωπικό μου εκπαιδευτή, είμαι τόσο χαρούμενος που πραγματικά δεν με νοιάζει τι συμβαίνει το υπόλοιπο της ημέρας», «Αισθάνομαι ότι κατάφερα τουλάχιστον ένα πράγμα σήμερα, ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά», λένε άνθρωποι οι οποίοι ακολουθούν εξατομικευμένα προγράμματα εκγύμνασης.

Μια σημαντική διαφορά με το να κάνει κάποιος ένα άλλο χόμπι και την άσκηση, είναι η ενοχή που συνδέεται με το χρόνο που απαιτείται για αυτές τις δραστηριότητες και την ίδια την άσκηση. Όταν υπάρχουν υποχρεώσεις που εκκρεμούν για να τακτοποιηθούν και κάποιος π.χ «χάνει» χρόνο με το να είναι άσκοπα στο Ίντερνετ, οι ενοχές που θα βιώσει είναι αναπόφευκτες. Ως δραστηριότητα που προάγει την υγεία, σωματική και ψυχική, η άσκηση δεν δημιουργεί το ίδιο συναίσθημα, αντίθετα απαλείφει κάθε ενοχή και δημιουργεί ευεξία.

Η αποφυγή των απαιτήσεων της καθημερινής ζωής, έστω και εν συντομία μέσω της σωματικής δραστηριότητας, δεν συμβαίνει έτσι αυθόρμητα, όπως ενδεχομένως θα γινόταν με μια άλλη δραστηριότητα, που θα προέκυπτε ξαφνικά και θα μας στερούσε χρόνο από την ήδη προγραμματισμένη καθημερινότητα μας. Πρέπει να σχεδιαστεί και να τεθεί στο καθημερινό πρόγραμμα του κάθε ατόμου. Έτσι, όταν έχουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα προπόνησης, αυτό μας βοηθά να είμαστε περισσότερο συγκεντρωμένοι και στις υπόλοιπες δραστηριότητες της καθημερινότητας μας, χωρίς να σπαταλάμε το χρόνο μας σε ανούσιες και άσκοπες συνήθειες. Έτσι στον ελεύθερο χρόνο μας καταπιανόμαστε με κάτι που μας βοηθά και προάγει την πνευματική και σωματική μας υγεία.

Το άγχος είναι περίπου το ίδιο αναπόφευκτο σε ότι κάνουμε στην ζωή μας. Δεν μπορούμε να το αποτρέψουμε εντελώς, αλλά αφήνοντας τον εαυτό μας να ξεφύγει από αυτό, έστω για μια ώρα, μας καθιστά πολύ πιο εύκολο να το αντέξουμε.

Το ζητούμενο είναι να εντάξουμε την άσκηση στη ζωή μας όχι απλά για να έχουμε μια ωραία «εξωτερική» εικόνα αλλά κυρίως για να βοηθήσουμε την εσωτερική μας πλευρά να είναι «όμορφη» και υγιής.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 26036452810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Τακτική Ψυχολογικής Χειραγώγησης (Gaslighting): Πότε ασκείται και πώς αντιμετωπίζεται

Τακτική Ψυχολογικής Χειραγώγησης (Gaslighting): Πότε ασκείται και πώς αντιμετωπίζεται

Στο θεατρικό έργο του Patrick Hamilton, και στην μετέπειτα μεταφορά του σε κινηματογραφική ταινία, «Gaslight» (1944), ένας άντρας προσπαθεί να πείσει την σύζυγο του αλλά και τον ευρύτερο κύκλο τους, πως εκείνη είναι τρελή. Διαστρεβλώνει και παραποιεί τα γεγονότα και τα λεγόμενα της, αλλάζει θέση στα αντικείμενα χωροταξικά εντός του σπιτιού, και όταν εκείνη παρατηρεί αυτές τις αλλαγές, προσπαθεί να την πείσει ότι κάνει λάθος και έχει παραισθήσεις. Χαρακτηριστικό είναι το στιγμιότυπο της ταινίας, όπου την ώρα της δολοφονίας μιας άλλης γυναίκας από τον σύζυγο, το φως τρεμοπαίζει, καθώς ο σύζυγος χρησιμοποιεί τον αεριοφωτισμό (Gaslight) στον επάνω όροφο, με αποτέλεσμα η σύζυγος να παρατηρεί το φαινόμενο στον κάτω όροφο. Στη συνέχεια όταν η σύζυγος συναντάται με τον άνδρα της και του αναφέρει για τις μεταβολές στο φωτισμό, εκείνος και πάλι ισχυρίζεται πως είναι η ιδέα της και δημιουργεί κατά φαντασίαν εικόνες στο μυαλό της.

Με αφορμή λοιπόν την συγκεκριμένη ταινία, ο όρος Gaslighting άρχισε να χρησιμοποιείται, για να περιγράψει την προσπάθεια χειραγώγησης και αμφισβήτησης της αντιληπτικής ικανότητας ενός ατόμου για την πραγματικότητα γύρω του. Στόχος του ατόμου που ασκεί Gaslighting είναι να σπείρει αμφιβολίες, σε ένα άλλο άτομο ή μια ομάδα ατόμων, με σκοπό να αναρωτιούνται για την ορθότητα της μνήμης, της λογικής και της σκέψη τους. Με παραπλανητικές μεθόδους και αντιφάσεις επιδιώκει την αποσταθεροποίηση του άλλου ατόμου, προκαλώντας του σύγχυση και τελικά αυτοαμφισβήτηση.

Ο θύτης* χρησιμοποιεί τρόπους που ξεκινούν από διάψευση του θύματος για όσα λέει ή πιστεύει και φτάνουν σε βαθμό κατάχρησης και «σκηνοθετημένων» γεγονότων προκειμένου να αμφιβάλλει για την πνευματική του ισορροπία και να το εξαπατήσει.

Το αποτέλεσμα είναι το θύμα* του Gaslighting να χάνει την εμπιστοσύνη στην ίδια του την κρίση και να αποδέχεται εντέλει την ερμηνεία της πραγματικότητας που του επιβάλλει ο θύτης. Έτσι ο θύτης χειρίζεται και ελέγχει το θύμα.

Συνήθως άτομα που χρησιμοποιούν τεχνικές Gaslighting είναι οι αντικοινωνικές* και ναρκισσιστικές* προσωπικότητες. Τα άτομα αυτά τείνουν να παραβαίνουν τους νόμους, να αδιαφορούν για τα κοινωνικά ήθη, προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν τους υπόλοιπους ανθρώπους συνήθως προς όφελος τους. Χρησιμοποιούν ψεύδη και συνήθως όταν ξεμπροστιάζονται αρνούνται πως έχουν διαπράξει η πει κάτι που δεν ισχύει. Μέσω της σαγήνης που εκπέμπουν πείθουν το θύμα και το οδηγούν στο να αμφιταλαντεύεται. Σκοπός του θύτη είναι να «τοποθετήσει» το θύμα σε μια κατάσταση όπου θα αμφιβάλλει για την διαύγεια του, τις αποφάσεις και τις επιλογές του. Ο θύτης επίσης, αποσκοπεί στο να μειώσει την αυτοπεποίθηση του θύματος. Για παράδειγμα, (σε διαπροσωπικό επίπεδο) το θύμα προσκαλεί το θύτη για συζήτηση ενός ζητήματος και ο θύτης αρνείται να συμμετέχει. Εν συνέχεια ο θύτης ανταποκρίνεται και μετά πάλι φέρεται με αδιαφορία. Το θύμα μπερδεύεται από αυτή την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του θύτη, και αρχίζει να αισθάνεται ανάξιο προσοχής και ενδιαφέροντος, νιώθοντας πως το πρόβλημα το έχει το ίδιο και όχι ο θύτης.

Ενδείξεις ότι ασκείται Gaslighting

Ο θύτης εφαρμόζει τις ακόλουθες τακτικές και συμπεριφορές προς το θύμα:

  • Απαξίωση της προσωπικότητας του θύματος.
  • Απόκρυψη και υποβάθμιση από τον θύτη, γεγονότων και πληροφοριών που παρουσιάζονται στο θύμα.
  • Παράθεση των γεγονότων με τρόπο που αντιτίθεται στην οπτική του θύματος, και «επιβεβαιώνουν» την οπτική του θύτη.
  • Λεκτική κακοποίηση με έμμεσο συνήθως τρόπο, και αρκετές φορές με άκομψο χιούμορ.
  • Απόσπαση της προσοχής του θύματος από εξωγενείς του θύτη δραστηριότητες ή κοινωνικές συναναστροφές.

Οι πιο συχνές μέθοδοι χειραγώγησης του θύτη είναι οι εξής ακόλουθες:

Απόκρυψη > Ο θύτης αποκρύπτει γεγονότα και καταστάσεις στις οποίες εμπλέκεται, προσπαθώντας να παραπλανήσει το θύμα. Λόγω της αμφισβήτησης το θύμα καταλήγει να ενοχοποιεί τον εαυτό του θεωρώντας πως έχει άδικο και φαντάζεται γεγονότα, που όμως είναι όντως αληθινά.

Εξαναγκαστική Αλλαγή > Ο θύτης επιμένει στο να αλλάξει το θύμα διαφορά πράγματα πάνω του, από την εξωτερική εμφάνιση του μέχρι και την συμπεριφορά του. Το θύμα οφείλει να ανταποκριθεί στην φαντασίωση του θύτη και όσο δεν ανταποκρίνεται, τόσο ο θύτης επιμένει σε αυτό.

Έλεγχος και Εξουσία > Ο θύτης θέλει να ελέγχει το θύμα. Συχνά ακολουθεί τακτικές απομάκρυνσης του θύματος από το περιβάλλον και τους κοντινούς του ανθρώπους, με σκοπό να μπορεί να τον εξουσιάζει ανεπηρέαστα και ολοκληρωτικά, αντλώντας ηδονή από αυτή την αποκλειστική διάθεση του θύματος.

Αντιμετώπιση του Gaslighting

Εντοπίστε το πρόβλημα και θέστε σαν στόχο το πως θα νιώσετε καλύτερα χωρίς αυτοκατηγορίες και αμφισβήτηση.

• Χρειάζεται να έρθετε σε επαφή με τα αληθινά σας συναισθήματα, εστιάζοντας στον εαυτό σας. Έτσι θα «θυμηθείτε» τις ικανότητες και τις δυνατότητες σας τις οποίες είχατε τελευταίως παραμερίσει.

Σταδιακά θα αρχίσετε να διαχωρίζετε την πραγματικότητα από τα στρεβλωμένα γεγονότα που σας είχαν παρουσιαστεί (με συγκεκριμένο τρόπο από τον θύτη) και θα είστε σε θέση να εντοπίζετε τις συμπεριφορές του θύτη που σας αποσυντονίζουν. Σίγουρα με την ανάλογη ψυχοθεραπευτική βοήθεια, τέτοια φαινόμενα μπορούν να αντιμετωπιστούν κατάλληλα.

*Θύτης: το άτομο που ασκεί συμπεριφορές χειραγώγησης Gaslighting

*Θύμα: το άτομο που υφίσταται Gaslighting

*Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας: Η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας παρεμποδίζει την ικανότητα ενσυναίσθησης ενός ατόμου για τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων. Στην ακραία μορφή της διαταραχής, τα άτομα μπορεί να βλάψουν τους άλλους, να εμπλακούν σε εγκληματικές και παραβατικές συμπεριφορές. Συνήθως αγνοούν τις ανάγκες άλλων, εκτός αν πρόκειται και για δικό τους όφελος.

*Ναρκισσιστική Διαταραχή Προσωπικότητας: Στη ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας το άτομο έχει μια διογκωμένη αίσθηση εαυτού, ένα αίσθημα σπουδαιότητας, μια βαθιά ανάγκη για θαυμασμό και έλλειψη ενσυναίσθησης για τους άλλους. Το άτομο συχνα δυστυχεί, θλίβεται και απογοητεύεται, όταν δεν λαμβάνει τα ειδικά προνόμια και τον θαυμασμό που πιστεύει ότι του αξίζει.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Πρωτοχρονιά και New Year’s Resolutions

Πρωτοχρονιά και New Year’s Resolutions

Resolution (μτφρ και ορισμός): απόφαση / αποφασιστικότητα, ψήφισμα, ανάλυση, λύση διαφωνίας.

Νέα Χρόνια. Νέοι Στόχοι. Νέα Ξεκινήματα. Είναι η χρονική στιγμή στην οποία οι άνθρωποι έρχονται κοντά σε κάθε νέα αρχή και αλλαγή. Πολλές φορές αυτή η αρχή δεν γίνεται ποτέ ή διακόπτεται στα μισά της διαδρομής. Τελικά αρκεί απλά η θέληση; Με ποιο τρόπο οδηγείται κάποιος στην αλλαγή;

«Αρχίζω δίαιτα», «Θα ξεκινήσω γυμναστήριο», «Θα αφιερώσω περισσότερο χρόνο στους δικούς μου ανθρώπους» και άλλα πολλά. Οι περισσότεροι άνθρωποι ισχυρίζονται πως επιθυμούν και επιζητούν την αλλαγή αλλά αδυνατούν πρακτικά να την εφαρμόσουν. Το μόνο σίγουρο είναι πως για την εκπλήρωση οποιουδήποτε στόχου χρειάζεται και κόπος και τρόπος!

Για να επιτευχθεί ένας στόχος αρχικά θα πρέπει να είναι εφικτός και συγκεκριμένος. Δηλαδή πρακτικά εφαρμόσιμος. Ο στόχος χρειάζεται να είναι χρονικά τοποθετημένος σε συγκεκριμένα πλαίσια και όρια. Κάτι αόριστο, χωρίς χρονική διάρκεια, συνήθως αφήνει αρκετές εκκρεμότητες και ευκαιρία για αναβολές.
Έχοντας εξασφαλίσει τα παραπάνω σίγουρα χρειάζεται να προσδιοριστούν και τα άτομα που θα συμπεριληφθούν σε αυτό το στόχο, αν υπάρχουν. Ο στόχος καλό είναι να τοποθετηθεί και χωρικά ώστε να γίνουν σαφή και τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για την υλοποίηση του.

Σκεπτόμενο, βαθύτερα, το άτομο που επιδιώκει την αλλαγή ή τη νέα συνήθεια οφείλει να εντοπίσει το γιατί και το αν πραγματικά η επιθυμία είναι δίκη του και όχι μία εξωγενής επιρροή. Να είναι δίκη του απόφαση και όχι επιρροή της μάζας.
Επιπλέον αν ξαναδοκιμάζει να επιτύχει ένα στόχο ο οποίος στο παρελθόν απέτυχε, θα πρέπει να σκεφτεί τι πήγε λάθος και να ακολουθήσει διαφορετικό τρόπο. Σε πολλες περιπτώσεις, ενδεχομένως, η συνεχής επαναλαμβανόμενη αποτυχία στο παρελθόν για την επίτευξη ενός στόχου να υποδηλώνει πως ίσως το άτομο δεν είναι έτοιμο για αυτή την αλλαγή ή ουσιαστικά δεν την επιθυμεί. Επίσης ένα καλό ερώτημα θα ήταν αν πραγματικά εγκαταλείπει γρήγορα την προσπάθεια, αν δηλαδή υπάρχει η απαιτούμενη υπομονή και επιμονή.

Η αποτυχία στην επίτευξη των στόχων που θέτει το άτομο είναι συχνά ψυχολογικά επιζήμια, επειδή μπορεί να στερήσει  την αίσθηση του αυτοελέγχου και της αυτοπεποίθησης. Έτσι, στην περίπτωση αποτυχίας, μία συνήθης στάση είναι η παραίτηση και η υιοθέτηση μιας παθητικής στάσης απέναντι στα πράγματα. Αυτό είναι σαφώς κάτι που δεν θα βοηθήσει. Πολλές φορές υπάρχει και τιμωρητική συμπεριφορά προς τον εαυτό πράγμα το όποιο είναι αποτρεπτικό για να επιτευχθεί το ζητούμενο.
Είναι σημαντικό να καταγράφεται η πρόοδος της επίτευξης του στόχου, είτε θετική είτε αρνητική. Δηλαδή συμπεριφορές και πράξεις που συμβάλλουν να υιοθετούνται και να απορρίπτονται εκείνες που κρατούν στάσιμο το άτομο. Καίριας σημασίας είναι το περιβάλλον και οι γύρω να ευνοούν την προσπάθεια με την θετική τους στάση, χωρίς να προσπαθούν να αποτρέψουν και να σαμποτάρουν το άτομο.
Άτομα τα οποία πέτυχαν τους στόχους τους, συνήθιζαν να τους διαχωρίζουν σε μικρότερα βήματα. Έτσι ένα βήμα την φορά, ήταν πιο εύκολο να οδηγηθούν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Ακόμα έτειναν να επιβραβεύουν τον εαυτό τους όταν πετύχαιναν ένα από αυτά. Επιπλέον μίλησαν στους φίλους τους και τους δικούς τους ανθρώπους γι’αυτούς τους στόχους, εστιάζοντας στα οφέλη της επιτυχίας.

Το σημαντικότερο όμως όλων είναι το ίδιο το άτομο να πιστέψει στην εσωτερική του δύναμη και να επιβραβεύει την εξέλιξη και την πρόοδο του, όπως επίσης και να συγχωρεί τον εαυτό του σε πιθανές δυσκολίες και αστοχίες που σίγουρα θα υπάρξουν.

[ ρχ γρ λέγεται μν μισυ παντς • Πλάτων 427-347 π.Χ ]

 

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Το «φαινόμενο» των Χριστουγέννων

Το «φαινόμενο» των Χριστουγέννων

Φώτα. Πολλά φώτα. Στολίδια και έντονα χρώματα. Γλυκά και όμορφες μυρωδιές. Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Η πιο λαμπερή και «χαρούμενη» στιγμή του χρόνου. Ή μήπως όχι;

Σχήμα οξύμωρο. Όμως πολλοί άνθρωποι μέσα σε αυτό τον καταιγισμό χαράς και φαινομενικής, κάποιες φορές, ευτυχίας αισθάνονται διαφορετικά από το αναμενόμενο. Έντονο άγχος, βαθιά κατάθλιψη, αισθήματα δυστυχίας και ενοχής. Τι μας δυσκολεύει να εναρμονιστούμε στην γιορτινή αυτή διάθεση;

Απώλεια

Άνθρωποι που κάτι έχασαν, κάποιος έφυγε, κάποιος είναι μακριά. Τα Χριστούγεννα και γενικά οι γιορτές υπενθυμίζουν συνήθως την απουσία και την απώλεια ανθρώπων, καθώς και τις όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που πια δεν είναι δίπλα μας.

Μοναξιά

Χωρίς φίλους, χωρίς οικογένεια, χωρίς σύντροφο. Μια γιορτή που επιβάλλει την παρέα και την συνάθροιση, κατεξοχήν οικογενειακή, πως επιδρά στην μοναξιά; Η μοναξιά «ξεμπροστιάζεται» τις μέρες αυτές και ενώ προϋπάρχει και σε μη εορταστικές περιόδους, τώρα είναι σαν να μεγαλώνει και να παίρνει τεράστιες διαστάσεις μέσα στα φώτα και τα χρώματα. Η συναισθηματική ανάγκη για συντροφικότητα και ψυχική επαφή ματαιώνεται και αυτό εντείνει την απογοήτευση και την θλίψη.

Οικογενειακά τραπέζια

Η θλίψη από την αντίθετη πλευρά της. Καταναλωτισμός, δώρα, υπερφαγία, παρουσιάζονται για να ξεγελάσουν τα ενδοοικογενειακά προβλήματα, τις προστριβές μεταξύ συντρόφων, τους καβγάδες και τις διαφορές μεταξύ παιδιών και γονέων. Ανεπιθύμητες και παρόλα αυτά αναγκαστικές συναντήσεις με συγγενείς. Όλοι γνωρίζουμε αυτά τα τραπέζια από τα οποία κάποιες φορές ευχηθήκαμε να απουσιάζουμε. Όλα κυλούν φαινομενικά ήρεμα, μοιάζει να μην συμβαίνει τίποτα, όμως πίσω από από αυτό υποβόσκουν δύσκολα συναισθήματα. Δεν είναι λίγες οι φορές που το εορταστικό κλίμα καταλήγει πολεμικό, με εντάσεις, φωνές και καβγάδες που βρίσκουν την ευκαιρία να βγουν στην επιφάνεια. Και το κάνουν με μεγάλη επιτυχία, καθώς όσο κρύβουμε τους σκελετούς στο ντουλάπι μας στην πρώτη δυνατή ευκαιρία, όπως αυτή δίνεται σε μία συνάντηση σε οικογενειακό το τραπέζι, το «ντουλάπι»θα ανοίξει με ορμή προς κάθε κατεύθυνση.

Χρόνος

Η πάροδος του χρόνου, όπως συμβαίνει στα γενέθλια και άλλες επετείους, κυρίως την Πρωτοχρονιά, η αλλαγή του χρόνου συνήθως ξυπνάει διάφορες σκέψεις. Άλλος ένας χρόνος που περνά, ο απολογισμός για όσα έγιναν και κυρίως για όσα δεν έγιναν ποτέ, όσα ματαιώθηκαν, μπορούν να λειτουργήσουν ανασταλτικά στην χαρά του ερχομού του νέου έτους. Γενικά το πέρασμα του χρόνου μας φέρνει πάντα πιο κοντά στην θνητότητα μας με αποτέλεσμα η όποια αναφορά σε αυτόν να λειτουργεί προκαλώντας θλίψη σε ένα άτομο με ιδιαίτερα ζητήματα.

Οικονομική Κρίση

Κάθε είδους γιορτή απαιτεί δαπάνες, έξοδα και δώρα. Βιώνοντας στην υπάρχουσα κατάσταση της κοινωνίας σήμερα, πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν και στην εκπλήρωση των βασικών τους αναγκών, πόσο μάλλον στις εορταστικές περιόδους. Αυτό καταλήγει αναπόφευκτα να τους οδηγεί στην απογοήτευση για την μη εκπλήρωση όσων θα ήθελαν να προσφέρουν στον εαυτό τους και στους γύρω τους. Πολυδάπανες οι ανάγκες λοιπόν, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Συνολικά οι μέρες των εορτών μας φέρνουν αντιμέτωπους με ό,τι στην καθημερινή μας ρουτίνα προσπαθούμε να προσπεράσουμε. Η ανάγκη για να νιώσουμε χαρούμενοι αναδύει τελικά το πόσο δεν είμαστε χαρούμενοι.
Αυτό που έχει σημασία είναι να δώσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να βιώσει τα όποια συναισθήματα του, είτε θετικά είτε αρνητικά. Αν για παράδειγμα υπάρχει κάτι το οποίο μας βασανίζει, μια απώλεια για παράδειγμα ή κάτι που την συγκεκριμένη χρονική στιγμή μας ταλαιπωρεί, είναι θεμιτό να μπορέσουμε να εκφράσουμε την θλίψη μας ή το όποιο άλλο συναίσθημα μας για αυτό, άσχετα αν δεν εναρμονίζεται με το τριγύρω γιορτινό κλίμα. Οφείλουμε να απενοχοποιήσουμε τα οποία συναισθήματα μας, χωρίς το φόβο του πως θα γίνουμε αρεστοί και θα ταυτιστούμε με τους υπόλοιπους. Σαφώς μπορούμε να καταβάλλουμε μια προσπάθεια για να περάσουμε καλύτερα όσον αφορά τα δικά μας θέλω και τις δικές μας επιθυμίες, χωρίς την εξωγενή καταπίεση. Κάποιες φορές χρειαζόμαστε χρόνο για να μπορέσουμε να ανακτήσουμε την χαμένη αισιοδοξία μας στα πράγματα. Αν έτσι αισθάνεστε, αυτά Χριστούγεννα μην φορέσετε προσποιητή ευτυχία, σβήστε τα φώτα, αγκαλιάστε το σκοτάδι σας και ανοίξτε την ψυχή σας!

• Εγώ θα ήθελα ένα Δεκέμβρη με φώτα σβηστά και ανθρώπους αναμμένους | Charles Bukowski •

 

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Δέσμευση! Είναι η απάντηση σε όλα;

Δέσμευση! Είναι η απάντηση σε όλα;

image-2

Δέσμευση, σχέση, συντροφική ζωή, γάμος: θέλουμε το «μαζί». Έχουμε προσδοκίες και απαιτήσεις. Απαιτήσεις ρεαλιστικές, αλλά και μη ρεαλιστικές σε πολλές περιπτώσεις. Ευελπιστούμε πως μέσα στην σχέση με τον/την σύντροφο μας θα καλυφθούν κενά και ελλείψεις του χαρακτήρα μας, της σχέσης με την οικογένεια μας και τους γύρω μας. Θα καλύψουμε την μοναξιά, την δυστυχία και την κενότητα μας. «..Και μάνα και αδερφή μου και αγάπη εσύ..» το λέει και το γνωστό λαϊκό άσμα άλλωστε!

Είναι συνήθης η πεποίθηση πως ο/η σύντροφος θα εμφανιστεί και ως «δια μαγείας» θα μας σώσει και θα μας «απεγκλωβίσει» από όσα μας κρατούν «φυλακισμένους». Επενδύουμε την ευτυχία μας και την αφήνουμε να εξαρτηθεί από τον άλλο. Συχνά λοιπόν εσφαλμένα πιστεύουμε πως όντως η απάντηση σε όλα είναι ένας/μία σύντροφος. Ποιά είναι όμως η αλήθεια;

Στην πλειοψηφία των ανθρώπων υπάρχει μια παγιωμένη αντίληψη η οποία μας καθιστά «μισούς», μη ολοκληρωμένους, μη δημιουργικούς και ελαττωματικούς να καταφέρουμε πράγματα. Αναζητούμε ένα/μία σύντροφο να έρθει να λύσει τα οποία προβλήματα έχουμε. Περιμένουμε από τον/την εκάστοτε σύντροφο για να ξεφορτώσουμε τα δικά μας ζητήματα, σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα προβάλλοντας τα σε εκείνον/εκείνη ως δικά του/της προβλήματα!

Η αλήθεια όμως είναι μάλλον διαφορετική. Το ότι μπορεί να βρήκαμε τον/την κατάλληλο/η για εμάς σύντροφο δεν σημαίνει αυτομάτως πως θα μπορέσει να καλύψει τις ελλείψεις και τα εσωτερικά συναισθηματικά μας κενά. Η ολοκλήρωση και η αίσθηση αυτοεκτίμησης θα πρέπει πρώτα από όλα να πηγάζει από μέσα μας. Τα επαγγελματικά προβλήματα ή οι οικογενειακές προστριβές δεν θα λυθούν με τρόπο μαγικό εφόσον έρχεται κάποιος στην ζωή μας. Ότι υπήρχε πριν θα υπάρχει και μετά. Αρχικά στον έρωτα όλα μοιάζουν ιδανικά και ενδεχομένως κάποιες στιγμές να γίνονται κιόλας. Με το πέρασμα του χρόνου όμως ότι συνέβαινε πριν την απόκτηση της σχέσης μας θα συμβαίνει και μετά. Η ανασφάλεια και η έλλειψη αυτοπεποίθησης, το αίσθημα του κενού μέσα μας, δεν γεμίζει με την παρουσία ενός/μίας συντρόφου, αλλά μόνο μέσα από τη δική μας προσωπική ψυχική επεξεργασία.

Και το ερώτημα είναι ένα: «Αν ήσουν κάποιος άλλος θα σε αγαπούσες;» Και η απάντηση έχει σαφώς να κάνει με το πως εμείς οι ίδιοι είμαστε με τον εαυτό μας, πόσο πιστεύουμε σε εμάς και είμαστε ολοκληρωμένοι σαν προσωπικότητες ώστε να μπορέσουμε εν συνεχεία να σχετιστούμε με τους άλλους. Σημαντικό είναι να αισθανόμαστε πως είμαστε σε θέση να προσφέρουμε και όχι να απαιτούμε συναισθήματα. Χρειάζεται να μπορούμε να δώσουμε χωρίς η πρώτη σκέψη να είναι να πάρουμε πριν ακόμα δώσουμε. Η πληρότητα έρχεται από μέσα προς τα έξω. Όταν χαιρόμαστε και εκτιμούμε την κάθε στιγμή, το τώρα, τότε χαιρόμαστε και την ζωή στο σύνολο της. Σημαντικοί δεν είμαστε επειδή έχουμε τον τάδε σύντροφο, το τάδε χρηματικό ποσό στην τράπεζα και την τάδε εργασιακή καρέκλα. Αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα σημαντικοί είμαστε διότι τα έχουμε καταφέρει μέχρι εδώ, μέσα σε αυτό τον κόσμο. Την ευτυχία μας μπορούμε μόνο εμείς να την δημιουργήσουμε όταν αγκαλιάσουμε εμάς τους ίδιους. Μέσα μας υπάρχουν όλα αυτά που αναζητούμε «απέξω». Κάποιες φορές χάνουμε το δρόμο καθώς ενδεχομένως να περάσαμε δύσκολα ή να χάσαμε συναισθήματα και στιγμές που θα ήταν πολύτιμα και καθοριστικά. Αυτό μπορεί να μας κάνει να χάνουμε την πίστη μας σε εμάς τους ίδιους, όμως θα πρέπει πάντα να μας ωθεί στο να ψάξουμε μέσα μας και να βρούμε όσα φαινομενικά χάθηκαν, όμως στην πραγματικότητα είναι πάντα εκεί!

«Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος δεν θέλει να μοιάσει σε κανέναν και ούτε ψάχνει το άλλο του μισό. Νιώθει ολόκληρος και μόνο τότε μπορεί να μοιραστεί.

Από την ταινία :Κοινός παρονομαστής»

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993