Επιλογή Συντρόφου: Τα «πώς» και τα «γιατί»

Σύντροφος. Η ετυμολογία της λέξης συνίσταται στο συνθετικό συν και το ρήμα τρέφω, σύντροφος < συντρέφω < συν+τρέφω. Ο σύντροφος λοιπόν είναι ο τρεφόμενος μαζί με κάποιον άλλον από την ίδια τροφό. Στην σημερινή καθημερινή ορολογία σύντροφος είναι εκείνος:

  • που (ανα)τρέφεται μαζί με κάποιον
  • που έχει μεγαλώσει μαζί
  • Σύζυγος
  • Οικείος
  • Κοινός, συνηθισμένος
  • Φυσικός, έμφυτος

Κατανοούμε λοιπόν την σημαντικότητα ενός συντρόφου στην ζωή μας. Η επιλογή ή η μη επιλογή του πολλές φορές μας δημιουργεί μεγάλη χαρά αλλά και μεγάλη απογοήτευση. Σύμφωνα με έρευνες, αποτελεί και πολύ σημαντικό παράγοντα καθορισμού της ευτυχίας μας.

Στην ζωή μας το σύνηθες είναι να κάνουμε συνειδητές επιλογές τις οποίες έχουμε σκεφτεί και επεξεργαστεί. Ζούμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και το περιβάλλον με τις αισθήσεις μας. Πέρα από αυτό όμως, υπάρχει και κάτι το οποίο δεν είναι γνωστό στο ευρύ κοινό. Ο ασυνείδητος κόσμος, που οδηγεί και σε ασυνείδητες επιλογές. Η μη συνειδητή, κρυφή υπόσταση μας, συχνά, οδηγεί σε καθοριστικούς τρόπους συμπεριφοράς και επιλογών.

Επομένως χρειάζεται να δούμε αναλυτικά και συγκεκριμένα ποιον και γιατί επιλέγουμε να είναι δίπλα μας.

Σε συνειδητό επίπεδο παράγοντες που καθορίζουν την επιλογή μας, μπορεί να είναι ο κοινωνικο-οικονομικός, η εθνικότητα, ενδεχομένως η θρησκεία. Σίγουρα μας είναι πιο εύκολο να σχετιστούμε και να είμαστε κοντά με ανθρώπους που έχουμε κοινά στοιχεία και μία συμβατή καθημερινότητα. Το οικείο συνήθως είναι και περισσότερο προσβάσιμο. Επιπλέον όσον αφορά την πίστη, είτε πιστεύουμε είτε όχι, έχοντας μεγαλώσει υπό το πρίσμα μιας κοινής θρησκείας, ακολουθούμε τα ίδια ήθη, έθιμα και παραδόσεις (π.χ. Χριστούγεννα). Υπάρχουν λοιπόν κοινά σημεία αναφοράς που διευκολύνουν την συσχέτιση μας.

Η σωματική έλξη αποτελεί επίσης ένα σημαντικό στοιχείο για να επιλέξουμε σύντροφο. Προϋποθέτει αμοιβαιότητα, καθώς καθορίζεται όχι μόνο από το ποιος μας ελκύει αλλά και από από το κατά πόσον εμείς ελκύουμε το άλλο πρόσωπο. Πιο συγκεκριμένα στο σώμα οι φερομόνες, οι ορμόνες που μας δημιουργούν την έλξη, έχουν καθοριστική συμβολή. Οι φερομόνες, αποτελούν ένα είδος τεστοστερόνης, που έχει αποδειχθεί επιστημονικά πως συμβάλλουν στην έλξη των ανθρώπων και των ζώων. Είναι αόρατες στο γυμνό μάτι, και εντοπίζονται στο δέρμα και τις τρίχες. Έτσι όταν όταν δύο άνθρωποι έρχονται κοντά, οι φερομόνες τους αιωρούνται και εισέρχονται στη μύτη, τη «δίοδό» τους προς τον εγκέφαλο. Η όσφρηση λοιπόν πολλές φορές μπορεί να δημιουργήσει αυτή την έλξη ή και το αντίθετο. Στην επιλογή συντρόφου αρχικά, προηγούνται η όραση και η ακοή, και στη συνέχεια η αφή παράλληλα με την όσφρηση.

Βλέποντας λοιπόν ένα πιθανό μελλοντικό σύντροφο στεκόμαστε στην εικόνα του και την εξωτερική του εμφάνιση. Σε αυτό το σημείο, που έχει να κάνει με την εμφάνιση, συνήθως μας ελκύουν άτομα τα οποία κυρίως μοιάζουν με τις πρώτες γονεϊκές μας φιγούρες, και γενικά τους πρώτους σημαντικούς άλλους στην ζωή μας. Με πρόσωπα τα οποία μας είναι οικεία από τα πρωταρχικά στάδια της ζωής μας. Συχνά παρατηρείται ο σύντροφος μας να μας θυμίζει σε μεγάλο βαθμό κάποιο από αυτά τα πρόσωπα.

Προσωπικότητα. Στοιχεία της προσωπικότητας αποτελούν, η μόρφωση, οι ικανότητες, η εφυΐα. Μαζί με τους τρόπους συμπεριφοράς αλλά και τα ενδιαφέροντα συμβάλλουν στη επιλογή του κατάλληλου προσώπου. Όσο μάλιστα ομοιάζουν με τα αντίστοιχα δικά μας τέτοια στοιχεία τόσο πιο κοντά μας φέρνουν στο μελλοντικό μας σύντροφο.

Όλοι οι προαναφερθέντες αποτελούν συνειδητούς παράγοντες επιλογής συντρόφου. Τι γίνεται όμως με τους ασυνείδητους;

Η ωριμότητα έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο. Όσο πιο ώριμοι είμαστε τόσο περισσότερο επιλέγουμε σύντροφο με συνειδητό τρόπο. Όσο πιο ανώριμοι, τόσο και η επιλογή μας γίνεται ασυνείδητα. Η ασυνείδητη επιλογή υποδηλώνει μια δυσκολία και προσκόλληση στα στάδια της ανάπτυξης μας. Οι εμπειρίες της πρώιμης παιδικής ηλικίας καθορίζουν σε τεράστιο βαθμό το μετέπειτα σενάριο της ενήλικης ζωής μας.

Πιο συγκεκριμένα η ασυνείδητη επιλογή συντρόφου γίνεται κυρίως με δύο τρόπους:

1. Η συμπληρωματική επιλογή. Συμβαίνει όταν επιλέγουμε ένα σύντροφο με παρόμοια αναπτυξιακά προβλήματα με τα δικά μας. Έτσι μπορούμε να προβάλλουμε ο ένας στον άλλον όλα αυτά τα προβλήματα. Μεγαλώνοντας και σχηματίζοντας τον χαρακτήρα μας ταυτιζόμαστε με τον γονέα του ίδιου φύλου παίρνοντας χαρακτηριστικά και από τον άλλο γονέα. Η ταύτιση είναι είτε θετική είτε αρνητική, είτε θέλοντας να μοιάσουμε στον γονέα μας είτε όχι. Στην συμπληρωματική επιλογή ταυτιζόμαστε με τον γονέα του ίδιου φύλου και αυτό συνιστά μια κανονική μορφή ωρίμανσης. Αναζητάμε κάποιον σαν την μητέρα μας ή τον πατέρα μας ανάλογα με το φύλο μας.

Η εικόνα του συντρόφου που ψάχνουμε είναι ασυνείδητη και σχηματίζεται στην παιδική ηλικία. Συνήθως είναι η εξιδανικευμένη μορφή, εικόνα του πατέρα ή της μητέρας ανάλογα με το φύλο μας. Η εικόνα δηλαδή του πως θα θέλαμε να είναι και όχι όπως πραγματικά είναι. Όσο πιο άσχημη υπήρξε η συμπεριφορά των γονέων τόσο πιο εξιδανικευμένη και δύσκολη γίνεται η επιλογή συντρόφου.

2. Η αντιθετική επιλογή. Η συγκεκριμένη επιλογή έχει αρκετές δυσκολίες και είναι παθολογική. Αποτελείται από δύο υποκατηγορίες:

• Στην πρώτη περίπτωση επιλέγουμε σύντροφο ο οποίος είναι το αντίθετο της ασυνείδητης εικόνας μας για τον γονέα του αντίθετου φύλου. Για παράδειγμα, ένας άνδρας επιλέγει μια γυναίκα η οποία είναι το αντίθετο από την εικόνα της μητέρας του. Αυτό σίγουρα συμβαίνει για πολλούς λόγους, κυρίως όμως γίνεται για οιδιπόδειακους*. Π.χ. η ταύτιση ενός άνδρα είναι με τον πατέρα, όμως τον αντιμετωπίζει ως εχθρικό και τον φοβάται. Η μητέρα από την άλλη αντιμετωπίζεται ως σαγηνευτική. Ο δεσμός μητέρας-γιου όσο και αν σαγηνεύει τον γιο, συγχρόνως τον τρομάζει καθώς φοβάται την τιμωρία του πατέρα. Μεγαλώνοντας λοιπόν επιλέγει μια σύντροφο ακριβώς αντίθετη της μητέρας του. Έτσι μειώνει τον φόβο της τιμωρίας, το άγχος ευνουχισμού από τον πατέρα, όμως δεν επιλέγει την γυναίκα που πραγματικά θα επιθυμούσε, όπως η μητέρα του.

• Στην δεύτερη περίπτωση της αντιθετικής επιλογής, υπάρχει ταύτιση με τον γονέα του αντίθετο φύλου, η οποία οδηγεί σε ασυνείδητη λανθάνουσα ομοφυλοφιλία. Ο σύντροφος επιλέγεται να μοιάζει με τον γονέα του ίδιου φύλου. Για παράδειγμα ένας άνδρας επιλέγει μια γυναίκα που μοιάζει στον πατέρα του, είτε εμφανισιακά, είτε στο χαρακτήρα. Η επιλογή αυτής της γυναίκας η οποία μοιάζει με τον πατέρα, δεν ελκύει ερωτικά τον άνδρα που δεν την επιθυμεί, όμως την έχει επιλέξει για να αποφύγει έτσι τη σαγηνευτική μητέρα, γυναίκα, σύντροφο, και να γλυτώσει την τιμωρία του πατέρα.

Συνειδητά η ασυνείδητα η επιλογή συντρόφου είναι καθοριστική στην ζωή μας, κυρίως στα μετέπειτα χρόνια και όχι στην αρχή μιας σχέσης που όλα μοιάζουν όμορφα και εύκολα. Χρειάζεται να γίνει κατανοητό πως για να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι μέσα σε μία σχέση θα πρέπει πρώτα να έχουμε φροντίσει, αποδεχθεί και αγαπήσει τον ίδιο μας τον εαυτό. Η αυτοεκτίμηση και ο αυτοσεβασμός αποτελούν προϋποθέσεις για μια ισότιμη σχέση. Χρειάζεται επίσης ο σεβασμός του ένα προς τον άλλο και η οριοθέτηση των πατρικών οικογενειών και των δύο, καθώς σε πολλές περιπτώσεις οι εμπλοκές και παρεμβάσεις τους δεν έχουν τα καλύτερα αποτελέσματα. Η συνειδητοποίηση του παρελθόντος και της επίδρασης της οικογένειας του καθένα στην ενήλικη πλέον ζωή, πρέπει πρώτα από όλα να γίνει αποδεκτή και στη συνέχεια να αντιμετωπιστεί. Οι σχέσεις απαιτούν αφοσίωση, συμβιβασμό, προσπάθεια και κυρίως αμοιβαίες υποχωρήσεις.

*Οιδιπόδειακους: Το οιδιπόδειο σύμπλεγμα στην ψυχαναλυτική θεωρία αποτελείται απο μια ομάδα ασυνείδητων (απωθημένων) ιδεών και συναισθημάτων που συγκεντρώνονται πάνω στην επιθυμία της απόκτησης του γονιού του αντίθετου φύλου και της εξόντωσης του γονιού του ιδίου φύλου. Τον όρο εισήγαγε ο Sigmund Freud βασισμένος στον μύθο του Οιδίποδα, ο οποίος, χωρίς να το γνωρίζει, σκότωσε τον πατέρα του Λάιο και παντρεύτηκε τη μητέρα του Ιοκάστη. Σύμφωνα με τον Sigmund Freud το οιδιπόδειο σύμπλεγμα είναι συχνό φυλογενετικό φαινόμενο το οποίο ωστόσο είναι πηγή έντονων τύψεων στους ανθρώπους.

|Το παιδί είναι ο πατέρας του ενηλίκου • Sigmund Freud|

Βιβλιογραφικές Αναφορές

Γιωσαφάτ Ματθαίος, Μεγαλώνοντας μέσα στην Ελληνική Οικογένεια. Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2010.

Γιωσαφάτ Ματθαίος, Να παντρευτεί κάνεις ή να μην παντρευτεί; Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2014.

Αγγελική Τσαγκαράκη | Ψυχολόγος
Ν.Καζαντζάκη 13 | 71202 | Ηράκλειο Κρήτης
📞 697 2603645 • 2810 226993
http://www.angelikitsagkaraki.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s